Follow this Blog

Thursday, 12 July 2018

මරණ දඬුවම හෙවත් අතීසාරයට අමුඩේ ගැසීම (The Death Penalty)



මට මතක ඇති ආකාරයට ඒ ප්‍රේමදාස පාලන සමයයි. එවකට දාමරිකයෙකු ලෙස දිවයිනේ ප්‍රසිද්ධව සිටි සොත්ති උපාලි පිළිබඳව, පැවති රජයේ සුවිශේෂී චරිතයක් වූ සිරිසේන කුරේ මහතාගෙන්, මාධ්‍ය විමසුමක් කළේය. 

"ආ.... ඒ අපේ ළමයෙක්නේ" කියමින් සිරිසේන කුරේ කතාව මග හැර ගියේය.

එදා ලංකාවේ පොදු ග්‍රාමීය චරිතයක් වූ "ගමේ චන්ඩියා" ලංකාවට පමණක් නොව මා සංචාරය කර ඇති බොහෝ රටවල අදටත් දැකිය හැකි සංකල්පයකි. ඉංග්‍රීසි යුගයේ සරදියෙල් මෙන්ම 60-70 දශක වල ප්‍රසිද්ධ වූ මරදන් කඩවල යකඩයා, පොළොන්නරුවේ පොඩි විජේ, සිරිපාල හෙවත් මරු සිරා වැනි චරිත මෙම ගමේ චන්ඩියා ගෙන් ඔබ්බට පිය නැගූ පුද්ගලයෝය. ඔවුන් පවතින නීතියට එරෙහිව කටයුතු කළහ. මිනීමැරුම් සහ මංකොල්ල කෑම් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් නීතිය ඉදිරියේ වරදකරුවෝ විය. එහෙත් ඔවුන් පිළිබඳව ජනතාව තුල තිබුනේ "සමාජ විරෝධී දරුණු අපරාධකරුවන්" යන හැඟීම නොවේ. පසු කලෙක ඔවුන් පිළිබඳව යම් අනුකම්පා සහගත හැඟීම් දනවන ගීත සහ චිත්‍රපටි පවා නිර්මාණය වන්නේ මේ නිසාය. 

එහෙත් 77 රාජ්‍ය පෙරළියෙන් පසු බිහිවන්නේ අති බිහිසුණු සංවිධානාත්මක දාමරික කල්ලිය. එම කල්ලි වල මූලික කාර්ය භාරය වන්නේ පවතින රජයේ කටයුතු වලට එරෙහි වන්නන් මර්දනය කිරීමයි. එයට ගාස්තුව වන්නේ රටේ භිෂණය පතුරවා මුදල් ගැරීමට ඔවුන්ට ලැබුන විවෘත බලපත්‍රයයි. ගෝනවල සුනිල්, සොත්ති උපාලි, අග්ගොන චන්දරේ, නොයෙල් අමරසිංහ, නාවල නිහාල්, කඩුවෙල වසන්ත වැනි චරිත බිහිවන්නේ මෙම පසුබිම තුලයි. මොවුන් විසින් කොන්ත්‍රාත් ක්‍රමයට මිනීමැරීම, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම, එතනෝල් ජාවාරම, පෞද්ගලික ව්‍යාපාර වලින් කප්පම් ගැනීම, ස්ත්‍රී දුෂණය, ගණිකා මඩම් සඳහා ගණිකාවන් සැපයීම, රජයේ කොන්ත්‍රාත් අනිසි ලෙස ලබා ගැනීම, වැලි ජාවාරම ආදී අපරාධ සහ වංචා රාශියක් සමාජ ගත කෙරිණි. අදටත් දේශපාලනයේ නියැලෙන සමහර නායකාදීන් එදා මෙම අපරාධකරුවන්ට චරිත සහතික දෙන්න විය.

රජය-ජවිපෙ ඇතුළු වෙනත් පාර්ශව කිහිපයකද පූර්ණ දායකත්වයෙන් දියත් වූ 88/89 භීෂණය මෙම අපරාධකරුවන්ට තෝතැන්නක් සකසා දුන්නේය. ගමේ චන්ඩියා සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ වියැකී ගිය අතර රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලැබූ දාමරිකයා වඩ වඩාත් ශක්තිමත් විය. බොහෝ විට ඔවුන්ට ත්‍රිවිධ හමුදාවේද ආශිර්වාදය ලැබුණු බවද නොරහසකි. 

ක්‍රමයෙන් ව්‍යාප්තවී ගිය මෙම දාමරිකවාදය 2010 පසු කරන විට මුළු සමාජයම වෙලාගත් පිළිලයක් බවට පත්විය. රට තුල තව රටක් බිහිවිය. එය පාතාලය නම් විය. එතෙක් දේශපාලුවාගේ දකුණු අත වූ අපරාධකරුවා දේශපාලුවා බවට පත්විය. ඇමතිතුමාගේ කුඩු ජාවාරම පවත්වාගෙන ගිය පාතාලයා ඇමතිතුමා විය. ඇමතිවරු තම ප්‍රාදේශීය ජාවාරම් වපසරිය වෙනුවෙන් මිනිමරාගන්න විය. 

රටට ගෙන්වූ විශාලම මත්ද්‍රව්‍ය තොගය සම්බන්ධයෙන් කියවුනේ අගමැති තුමාගේ නමයි. රටේ නමගිය මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවෙක් සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයෙක් වන චරිතයක් බඩුත් සමග කොටු වූ විට වහා දිව ගොස් ඔහුව වැළඳ ගන්නේ රටේ ජනාධිපතිවරයාය. මේ සමගම නීතියේ ආධිපත්‍ය රකින්නෝ භීතියට පත්විය. ඔවුන්ට තේරීම් දෙකක් විය. එනම් පවතින දුෂණයට සහ භීෂණයට අනුගත වී දේශපාලුවාගේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. නොඑසේ නම් රට හැර යාමයි. මේ තත්වය හමුවේ අපරාධකරුවෝ බඩ පිනුම් ගසන්න විය. ප්‍රාදේශීය දේශපාලුවෙක් තමා දැරිවියන් 100 ක් දුෂණය කිරීම සමරනු වස් උත්සව සංවිධානය කළේය.

අද මුළු සමාජයම අතීසාරයෙන් පෙලෙයි. හොඳට තද කර අමුඩය ගැසීමෙන් මෙම රෝගී තත්වය සුව කරගත හැකි බව දේශපාලුවා යෝජනා කරයි. මෙය නොදන්නා කම නොව තක්කඩි කම බව මගේ හැඟීමයි. මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම යනු පවත්නා තත්වය අති උග්‍ර අසාධ්‍ය තත්වයකට පරිවර්තනය කිරීමක් බව පැහැදිලිවම පෙනෙයි. 

මරණ දඬුවම තුලින් අපරාධකරුවා බිය වැද්දීම අසීරු බව එම දඬුවම ක්‍රියාත්මකවන ඇමරිකාව වැනි දියුණු යයි සම්මත රටවල පවා සිදුවන සහාසික ක්‍රියාවන්ගෙන් පැහැදිලිවෙයි. ලංකාව වැනි නොදියුණු රටක බොහෝ විට සිදුවන්නේ මෙම නීතිය තම දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් මෙල්ල කිරීමට යොදා ගැනීමයි. දේශපාලුවාගේ ආදර අනුග්‍රහය ලබන පාතාලයා හෝ දේශපාලුවෙකු වන පාතාලයා මේ දඬුවමට ඔච්චම් කරනු ඇත. තවද නිත්‍යානුකුල මිනීමැරීම තුලින් සමාජයේ මානසික සෞඛ්‍ය තවත් පිරිහීමට ඇති ඉඩකඩ බොහෝය. මේ අන්තරායකර තීරණය ගැනීම කිසිසේත්ම නොකළ යුත්තක් බව මගේ බලවත් හැඟීමයි.  

මගේ අදහස නම් මුළු මහත් සමාජයටම වෙදකම් කල හැකි මානසික වෛද්‍යවරයෙකුගේ සේවය අත්‍යාවශ්‍ය මෙන්ම අනිවාර්ය වන බවයි. මුළු සමාජයේම මානසික ව්‍යුහය වසර 40 කින් පමණ ආපසු හැරවිය යුතුය. ඉන්පසු එය නව මාර්ගයක් ඔස්සේ අනාගතයට යොමු කල යුතුය. මෙය කලයුතු ආකාරය පිළිබඳව ආකෘතියක් ඉදිරිපත් කිරීමට තරම් මා පරිනත නැත. සමහර විට මේ සඳහා බුද්ධි ජාලයක් අවශ්‍ය වනු ඇත. 

සමාජයක් සුව කිරීමේ පළමු මෙන්ම අත්‍යවශ්‍යම පියවර රෝගී තත්වය පිළිබඳව නිවැරදි තක්සේරුවකට පැමිණීමයි. මෙය සියළු දෙනාම මැනවින් තේරුම් ගනීවි යයි මම සිතමි. 




Saturday, 2 June 2018

යුගයක අවසානය (The End of an Era)


අවුරුදු 3000ට අධික කාලයක් මැද පෙරදිග සහ උතුරු අප්‍රිකාවේ ආධිපත්‍ය දැරූ පාරාවන්ගේ මිසර අධිරාජ්‍ය පසු කලෙක දුහුවිල්ලෙන් සැඟවුණු සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්විය. වසර 500 පමණ පැවතුනු ග්‍රීක අධිරාජ්‍යටත්, එහි බිඳ වැටීම හා සමපාතව  නැගී සිට තවත් වසර 1500 පමණ පැවති රෝම අධිරාජ්‍යටත් මේ ඉරණමම අත්විය. සියල්ල නැසෙන සුළුය. සියල්ල අනිත්‍යය. මේ බව සනිටුහන් කරමින් වඩා මෑතකදී බිහිවුන ඔටෝමාන්, ස්පාඤ්ඤය, බ්‍රිතාන්‍ය වැනි අධිරාජ්‍ය සියවස් කිහිපයකින් දියවී ගියේය. සමාජවාදී සෝවියට් කඳවුර රැකුණේ ශත වර්ෂයකටත් අඩු කාලයකි. 

මේ කියන්න යන්නේ ඊළඟට පුපුරා යාමට නියමිත අධිරාජ්‍යය ගැනය. 

කෙටියෙන්ම පැවසුව හොත් ඇමරිකාව යනු රුධිරය මතින් ගොඩ නැගූ අධිරාජ්‍යයකි. පෙර පැවති බොහෝ අධිරාජ්‍යය රුධිරය වගුරවන්නේ තම ආධිපත්‍යය ස්ථාපිත කිරීමෙන් අනතුරුවයි.  ඇමරිකානු භූමි භාගයේ මීට ශතක තුනකට පමණ පෙර ඇරඹි, භූමියේ මුල් පදිංචි කරුවන් ඝාතනය අවසාන වන්නේ 1970 තරම් මෑත කාලයකදීය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත් ඇමරිකාව ශිෂ්ටාචාරයක් බවට පත්වී තවමත් අඩසියවසකට වඩා කල් ගතවී නැත. 

මට මේ ලිපිය ලියන්න සිත් වන්නේ පසුගිය දිනක මගේ පශ්චාත් උපාධි අපේක්ෂක සිසුන් කිහිප දෙනෙකු සමග සමග ඇතිවූ සුහද කතා බහකි. මගේ ඉරාක සිසුවකුගේ ආචාර්ය උපාධි විභාගයෙන් (thesis defence) අනතුරුව අපි සැහැල්ලු කතා බහකට වන්නෙමු. එතැන ඉරක, ඉරාන, පලස්තීන, ජෝර්දාන, ලිබියානු සහ සුඩාන සිසුන් විය. කොතැනකදී හෝ ඇමරිකාව මාතෘකාවක් බවට පත්විය. මැද පෙරදිග රටවලට පසුගිය වසර 40 ක පමණ කාලයක් ඇමරිකාව කරන නොපනත් කම් සහ ඇමරිකාවේ සුපිරි බලය හමුවේ ඔවුන් අසරණ වී ඇති ආකාරය කිහිප දෙනෙක් විස්තර කළේය. 

මෙහිදී සිනහවකින් මුව සරසා ගත් ඉරාන ජාතික සිසුවකු මෙලෙස පැවසීය.

"ඕනෑම බලවතෙක් විනාශ වන කරුණු දෙකක් ඇත. ඉන් පළමු වැන්න පිටත සිටින සතුරන් ඇතුලත සිටින තම මිතුරන් හරහා ඇතුලත විනාශයට ලක් කිරීමයි. දෙවැන්න පිටත සිටින මිතුරන් නිකරුනේ සතුරන් බවට පත් කරගැනීමයි. පළමුවැන්න ඉක්මනින් සිදුවනු ඇත. දෙවැන්න දැනටමත් සිදු වෙමින් පවතී". 

ලොව ඕනෑම රටකට පහර දිය හැකි ආයුධ සහ යුධෝපාය ඇමරිකාව සතුව පවතී. එබැවින් ඔවුන් කිසිවෙකුටත් බය නැත. අද වන විට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තනිකරම විහිළුවක් බවට පත්වී ඇත. ඇමරිකාවම මුල්වී අත්සන් කල ගිවිසුම් වලින් ඔවුන් හිතෙන හිතෙන විට ඉවත්වෙයි. ලොව අසරණව බලා සිටියි. එහෙත් ඇමරිකාව අසරණ කල හැකි පිරිසකුත් මේ අතරතුරම තම අවස්ථාව පැමිණෙන තුරු බලාගෙන සිටින බව දන්නේ ටික දෙනෙකි. 

ඉරානය සතුව ප්‍රබල අවියක් පවතී. එය ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් හිතා ගැනීමටවත් බැරි තරම් බරපතල අවියකි. ඒ ඇමරිකාවේ වෙසෙන මිලියන එකහමාරකට වැඩි ඉරාන ජනතාවයි. මෙයින් අඩුම තරමින් දහසක් වත් ඉරානය වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කෙරීමට සැදී පැහැදී සිටිනු ඇත. 

රටක් අස්ථාවර කිරීමට අධි බලැති බෝම්බ, මිසයිල හෝ ටෝර්පිඩෝ අවශ්‍ය නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් කැලයක් ගිනි තැබීම එතරම් අපහසු කාර්යයක් නොවෙයි. ශිත ඍතුවේ දිනක සිගරට් කොටයක් වියලි පඳුරකට විසි කිරීමෙන් හෙක්ටෙයාර දහස් ගණනක් පුරා පැතිරෙන ගින්නක් තප්පර කිහිපයකදී ඇති කල හැක. එකවර මෙවැනි නොනවතින ලැව්ගිනි රැල්ලක් ඇති වුවහොත් රටකට ඇතිවන තත්වය සිතන්න. 

පෙට්රෝල් බවුසරයක් ඉන්ධන පිරවුම් හලකට පැමිණ ගබඩා ටැංකි වලට ඉන්ධන පොම්ප කරන අවස්ථාව සලකන්න. මේ අවස්ථාවේ විශාල මෝටර් රථයක් පදවාගෙන විත් එයට ටැංකිය පිරෙන තෙක් පෙට්රෝල් පුරවා ටැංකිය තුලට රෙදි තිරයක් (පහන් තිරයක් වැනි) ඇතුල් කර ගිනි තැබුවා හොත් කුමක් සිදුවේද? මෝටර් රථය ගිනිගෙන පුපුරා යන්නේ මුළු ප්‍රදේශයම අග්නි ජාලාවක් කරමිනි. 

ඉහත සංසිද්ධිය  ප්‍රතිරූපනය කිරීම නැවැත්විය හැකිද? බෝම්බ සහිත වාහනයක් ඉන්ධන පිරවුම් හලකට ඇතුළු වීම තියුණු වාහන පරීක්ෂාවකින් අවම කරගත හැක. එහෙත් එයද ඉන්ධන පිරවුම්හල් වල විශාල තදබදයක් ඇතිකරනු ඇත. නමුත් වාහනයකට ඉන්ධන පුරවා එය පුපුරවා හැරීම වලක්වා ගත හැකි ක්‍රමයක් ඇත්දැයි මට නොතේරෙයි. මේ සඳහා අවශ්‍ය ලීටර 100ටත් වඩා ධාරිතාවය ඇති ටැංකි සහිත විශාල පරණ මෝටර් රථ ඇමරිකාවේ එමට ඇත.  මෙය නිතර නිතර සිදු වුවහොත් මුළු රටේම ජන ජීවිතය සහ මුලින්ම අවුල් වෙයි.

කිසිවෙකුටත් නොදැනෙන ලෙස සමාජය මුළුමනින්ම අස්ථාවර කල හැකි  (ප්‍රහාරයෙන් පසුව පවා ප්‍රහරකයාව සැක කල නොහැකි) එකම ක්‍රමවේදය ලෙස මා එතෙක් දැන සිටියේ විද්යුත්චුම්භක ප්‍රහාරයයි. එය මාගේ ද්වීතික විශේෂඥතාවයයි (secondary expertise). නමුත් එදා අප අතර මෙවැනි ක්‍රමෝපාය රාශියක් පිළිබඳව සාකච්චා විය. ඒ එකක්වත් අදාළ ක්‍රියාව සිදුවනතෙක් කිසිසේත්ම නීතිවිරෝධී ක්‍රියාවන් නොවන්නේය. එබැවින් මෙබඳු ප්‍රහාරයන් වලක්වා ගැනීම කිසිසේත්ම පහසු නැත. 

රට අභ්‍යන්තරයෙන් ගිනි ගැනීමට ඉතා පහසු වාතාවරණයක් තිබියදී ඇමරිකානු වැසියෝ ඉතා මුග්ධ නායකයෙකු තෝරා ගත්තේය. මා එදා සිටම දුටු පරිදි ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් යනු ජාතිකවාදී නායකයෙකු නොවේ. ඔහු අහංකාරයෙන් හිස උදුම්මාගත්, අමන ව්‍යාපාරිකයෙකි. ඔහු ධවල මන්දිරයේ මුළුතැන් ගෙයි සිට ඈත එපිට චීනය දක්වා සියලුම රාජ්‍ය අමනාප කරගෙන ඇත. පසුගියදා ඔහු තම පිලේ කිට්ටුවන්ත බලපුලුවන්කාරයන් වූ කැනඩාව සහ යුරෝපයටද කෙනෙහිලිකම් කළේය. අන්තිමේදී ඇමරිකාවට ඉතිරිවන්නේ ඊශ්‍රායලය පමණකි. සමහර විට ගොලායත් කෙනෙකු වන ඇමරිකාව ඊශ්‍රායල් ඩේවිඩ් ඉදිරියේ දණ නමනු ඇත.

මට හිතෙන ආකාරයට ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් වසර හතරම ජනධිපති ධූරයේ සිටීම අවිනිශ්චිතය. බොහෝ විට ඔහුගේ අමනකම් ඉවසා ගත නුහුණු කල නියෝජිත මණ්ඩලය දෝෂාභියෝගයක් මගින් ඔහුව පලවා හරිනු ඇත. එහෙත් එවන විට ඇමරිකානුවෝ පමා වී වැඩි බව මගේ වැටහීමයි.

ඔබ 60 හෝ 70 දශක වල (හෝ ඊට පෙර) උපන්නෙක් නම් තම ජිවිත කාලයේ දැනුම් - තේරුම් ඇති අවධියක අධිරාජ්‍යයන් දෙකක්ම කඩා වැටෙනවා දුටු දුර්ලබ පරපුරකට ඔබ අයිති වනු ත. 




Monday, 21 May 2018

ඇසෙන තෙක් කෑගසමි


"වැස්ස වැඩිවෙන කොට අපි තියෙන සබ්බ සකලමනාවම උස්සගෙන පාලම උඩට එනවා. වතුර බහිනකොට අපි අයෙත් ගෙවල් වලට යනවා. වැහිදාට ඉතින් අපි කොයි කාරිය කරන්නෙත් හිටගෙන"

කැළණි පාලම වේදිකා නළුවෙ ඇසෙන මේ ප්‍රසිද්ධ කියමන  මම නිතර මගේ ලිපිවල ඇතුලත් කරමි. ජාත්‍යන්තර සමුළු කිහිපයකදීම මම ප්‍රධාන දේශනය ඇරඹුයේ මේ බස් ඛණ්ඩයේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයකිනි. 

කොපමණ කිව්වත්, කොපමණ ලිව්වත් අප ජාතියක් ලෙස කටයුතු කරන්නේ මේ ආකාරයටමය. අතීතයේ වසර 20 කට වරක් අප අත්දුටු ගංවතුර හා නායයාම් පසුගිය දශකයක පමණ සිට වසරකට දෙවරක් දක්වා වර්ධනය වී ඇත. අලාභය ගණනය කල නොහැකි මානුෂීය ව්‍යසනයට අමතරව රටට දැරිය නොහැකි ආර්ථික හානියක්ද නිරන්තරයෙන් සිදුවෙමින් පවතී. 

මැයි-ජුනි සහ දෙසැම්බර්-ජනවාරි මාසවල අපි මේ ගැන බොහෝ දේ කතාකරමු. ඉන්පසු අපි සුපුරුදු පරිදි දේශපාලන, ආගමික, සංස්කෘතික සහ ජාතික මතවාද පිළිබඳව අතොරක් නැතිව විවාද කරමින් කල් ගත කරමු. මේ ආකාරයට තව වැඩි කලක් අපට යා නොහැක.

පසුගිය වසර දෙක තුනේදී මාගේ ප්‍රධාන විෂය පථය පසෙකලා ලංකාවේ අනවරතයෙන් සිදුවන ස්වභාවික ආන්තික සිද්ධීන් සහ ඒවායේ ව්‍යසනකාරී ප්‍රතිඵල පිළිබඳව බොහෝ වියතුන් සමග මම සාකච්චා කලෙමි. ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර සමුළු තුනක් පැවැත්වීමට උර දුන්නෙමි. එහෙත් ඒ කිසිවක් පලදායී නොවූ බව මම අවංකවම පිලිගනිමි.

කැළණි පාලමෙන් ඔබ්බට ගිය වැඩපිළිවෙලක් අපට අවශ්‍යව ඇත. නාගරික ගංවතුර මැඩලීමට ස්මාර්ට් උමං පද්ධතියක්  (such as the smart tunnel in Kuala Lumpur) හෝ කෘත්‍රිම ජල අවශෝෂක ප්‍රදේශ, ගංවතුර තලයන්හි වෙසෙන ජනතාව සඳහා උභයචාරි (amphibious) නිවාස, නාය යෑම ඉඩකඩ වැඩි බැවුම් සඳහා විශේෂිත වූ නිවාස සංඛල්ප මින් කිහිපයකි. එමෙන්ම ලංකාවේ තෝරාගත් ගංවතුර ගොදුරු ප්‍රදේශ සඳහා ඉදිරි වසර 10-20 වැනි කාලය තුල ජල මට්ටම ඉහල යාමේ ප්‍රවනතාවය පිළිබඳව අනාවැකි පල කිරීම (නවීනතම ක්‍රමවේද යොදාගෙන) ඉක්මනින් කළ යුතුව ඇත.

ලංකාවට ස්වභාවික ආන්තික සිදුවීම් සහ අදාළ විපත් පිළිබඳව කටයුතු කල හැකි විශේෂඥයන්ගේ අඩුවක් නොමැත. නමුත් ඔවුහු බොහෝ දෙනෙක් තම පහසුතා කළාපයෙන් (comfort zone) ඉවතට විත් රටට ඉතා ඉක්මනින් අවශ්‍ය දෙය කිරීමට මැලි වෙති. මෙයට සාධාරණ හේතු සාධක තිබිය හැක.

මේ අවස්ථාවෙහි රටට අවශ්‍යයෙන්ම තිබිය යුතු දේශපාලන නායකත්වය නොමැති වීම රටේ අවාසනාවකි. යුද්ධය මෙන්ම ස්වභාවික ආන්තික සිදුවීම් නිසා ඇතිවන මානුෂීය ව්‍යසනයන්ද ව්‍යාපාරයක් බවට පත්වෙමින් පවතින බව මගේ හැඟීමයි. යමක් නිතර නිතර සිදුවන විට හෝ නිරන්තරයෙන් සිදුවන විට ඒ හා සම්බන්ධව දේශපාලනය සංගත වූ දුෂණ මාලාවක් ඇතිවීම බොහෝ දුප්පත් රටවල විශේෂත්වයකි. ව්‍යසනය හා සම්බන්ධ ආපදා සහන සේවාවන් යනු දේශපාලකයන්ට,  රජයේ නිලධාරීන්ට, ඔවුන්ගේ සහචරයන්ට මෙන්ම රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වලටද හොඳ ඉල්ලමකි.

මා දකින ආකාරයට සිදුවිය යුත්තේ විපත් වලක්වා ගැනීම ව්‍යාපාරයක් වීමයි. ආන්තික සිදුවීම් වලට ඔරොත්තු දෙන ගොඩනැගිලි, නගර සංවර්ධන ආකෘති, GIS සහ LIDAR තාක්‍ෂණය (මෙන්ම වෙනත් ක්‍රමවේදයන්ද) මත පදනම් වූ කලාප සිතියම් ගත කිරීම සහ අනාවැකි ආකෘති (prediction models) ගොඩනැගීම, වෙනත් නවතම ක්‍රමවේද සහ විසඳුම් (out-of-the-box solutions) මෙවැනි ව්‍යාපාර අවස්ථා කිහිපයකි.

ස්වභාවික ආන්තික සිදුවීම් වලින් ඇතිවන මානුෂීය විපත් අවම කරගැනීම සඳහා සියළු කටයුතු වලට පෙර ප්‍රමුඛතාවය දී කාර්ය සාධන බලකායක් (task force) ගොඩනැගිය යුතුව ඇත. එය රජයේ පරම යුතුකමයි. 

ලංකාවේ පැවති ජාත්‍යන්තර සමුළුවකදී මාවෙත පැමිණි අමුත්තෙක් (ඔහු විද්‍යාඥයෙක් යැයි සිතමි)  මට  පැවසුවේ "ඔබ මැලේසියාවට වෙලා ඔබේ අධි වෝල්ටීයතා මහාචාර්යකම කරගෙන යන්න, ලංකාවේ ස්වභාවික විපත් ගැන අපි බලාගන්නම් කියාය". මම ඔහුට සිනහවකින් සංග්‍රහ කලෙමි. තවත් වරක් මගේ බ්ලොග් සටහනක් සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ උගත් මහත්මයෙක් කියා තිබුනේ "ඇමරිකාවටත් මේවා වලක්වන්න බැරි නම් අපිට මේවා කරන්න බැරි බව ඔබට වැටහෙන්නේ නැද්ද?" කියාය. එය ඇමරිකාව හරහා ඉතා දරුණු හරිකේන කිහිපයක් එකක් පසු එකක් හමා ගිය සමයයි. මම ඔහුට ඉතා යටහත්ව මෙලෙස ලිව්වෙමි. 

"එම හරිකේන කිහිපය ලංකාව හරහා හැමුවා නම් බොහෝ විට මේ පණිවිඩය එවීමට ඔබට සිදු වන්නේ දිව්‍ය ලෝකයේ සිට නොවේද?"

      


Sunday, 22 April 2018

හැමදේම වෙන්නෙ හොඳට



කසඛස්ථානයට පැමිණ සති තුනක් ගතකල මම හෙට උදෑසන නැවතත් මැලේසියාව බලා පිටත් වෙන්නෙමි (2014 ඔක්තෝම්බර් මස දිනක). මෙහි පැමිණි දෙවන දින මෙම සරසවියේ ඉංජිනේරු අංශ භාර පිඨාධිපතිවරයා සමග වු යම් කෝපය දනවන කතා බහක් හේතුවෙන් මම තරමක සිත් තවුලකට හා නුරුස්සනා ස්වභාවයකට පත් වුනෙමි.   

එවන විට මා මහාචාර්ය බයන්දේ හඳුනා ගත්තා පමණි. තරමක් නොසන්සුන්ව සරසවියෙන් ඉවතට ගමන් කරන මා දුටු බයන්දේ විගසින් මා වෙතට පැමිණ ඉතා කුලුපඟ මිතුරකුසේ මගෙන් කාරණය විමසා සිටියේය. මගේ කතාව අසා සිටි බයන්දේ මට කදිම පිලිතුරක් දුන්නේය.

ඔහුගේ පිලිතුර තවත් රසවත් කථාවක් විය.

දහනමවන සියවසේ අග භාගයෙදී අප්‍රිකාවට පැමිණි ජොනතන් නම් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෙක් එහි වැවිලි කරුවෙකු බවට පත්වී පසු කාලයක විශාල වතුයායක හිමිකරු විය. 

දිනක් ජොනතන් තම මෙහෙකරුවන් පිරිවරාගෙන දඩයමේ ගියේය. එහිදී ගෝනකුට එල්ලය ගෙන කොකා ගැස්සීමෙදී තුවක්කුව පුපුරා ගොස් ඔහුගේ මහපට ඇඟිල්ල ගැලවී ගියේය. 

මේ දුටු එක් තරුණ මෙහෙකරුවෙක් “ඒක හොඳ වැඩක්” කියමින් සිනාසෙන්න විය.

“ඒකෙ ඇති හොඳේ මොකක්ද මිනිහෝ” කියමින් වේදනාවෙන් කෑගසූ ජොනතන් එම සේවකයාව ජීවිතාන්තය දක්වා සිර භාරයට පත් කලේය. 

ඉන් වසර කිහිපයකට පසු නැවතත් දඩයමේ ගිය ජොනතන් සහ පිරිස නොදැනීම කැළයේ ඈතට ගමන් කර මිනීමස් බුදින වනචාරී ගෝත්‍රයකට මැදිවිය. සියළුම සේවකයන්ව පුලුස්සා මරා දැමු ගෝත්‍රිකයෝ ජොනතන්ව පමණක් නොමරා යන්න හැරියේය. ඊට හේතුව ඔවුන් සම්ප්‍රදායක් ලෙස අත් පා වල ඇඟිලි අඩු කිසිම සතෙකු නොබුදීමයි.

තම නිවසට පැමිණි ජොනතන් මුලින්ම කලේ දඟ ගෙයි සිටින සේවකයා සොයා ගොස් ඔහුව නිදහස් කිරිමයි. නිදහස් වූ සේවකයා ඇමතූ ජොනතන් තමා අතින් සිදුවුයේ වරදක් බව නිහතමානීව පිළිගත්තේය.

“අපෝ නැහැ මාස්ටර් ඒක හොඳ දෙයක්” සේවකයා කීය. නැවතත් කෝපවු ජොනතන් "කොහොමද මිනිහෝ ඒක හොඳ වෙන්නේ?" යැයි ගුගුලේය. 

"මාස්ටර් එහෙම නොකලා නම් මාත් අද මිනීමස් බුදින්නන්ගේ කුස ඇතුලේ" සේවකයා යටහත් ලෙස කීවෙය.

-ධනවතෙකු වීමේ මග: 16 වන පරිච්චේදය.  

********************************************

කසඛස්ථානයෙන් පැමිණ ටික කලකින් බයන්දේ සමග සිදු කල හැදෑරීම් ආශ්‍රයෙන් අපි දෙදෙනා එකතුව පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක් සකස් කළෙමු. එය අපි මුලින් JCR Q3 (පර්යේෂකයන් මේ ගැන දනී) සඟරාවකට යොමු කළෙමු. සති කිහිපයකින් කරුණු ගණනාවක් මත එය ප්‍රතික්ෂේප කර තිබුණි. එම පත්‍රිකාව මගේ මූලික විෂය ක්‍ෂේත්‍රයෙන් තරමක් ඈත වූ බැවින් මා බයන්දෙට පැවසුවේ අප මේ අදහස අතහැර දමමු කියාය. 

බයන්දේ මට ඉහත කතාව සිහි ගැන්වීය. 

තරමක් වෙහෙසකර ප්‍රයත්නයකින් පසු අපි තිබූ අඩුපාඩු කම් මගහරවා එය Q2 සඟරාවකට ඉදිරිපත් කළෙමු. වසරකට පමණ පසු ප්‍රතිඵල ලැබුණි. එවරද එය ප්‍රතික්ෂේප වී තිබුණි. බයන්දේ නැවතත් කතාව මතක් කළේය. එවර බොහෝ කරුණු ඉදිරිපත් වී තිබුණේ අප ක්‍රමවේදය ඉදිරිපත් කිරීමේදී කර තිබූ අඩුපාඩු ගැනය. නැවතත් අපි අවධානය යොමු කර මේ අඩුපාඩු සකසා ගතිමු. ඉන්පසු එය Q1 සඟරාවකට ඉදිරිපත් කළෙමු. සංශෝධන දෙකකට පසු එය එම සඟරාව විසින් පිළිගන්නා ලදී. 

පසුගිය දෙසැම්බර් මාසයේ එය පලවූ විට බයන්දේ මට විද්‍යුත් පණිවිඩයක් ඒවා තිබුණි. 

"චන්දිම පලවෙනි දෙපාරම paper එක reject වුනේ නැත්නම් අපිට Q1 paper එකක් ලැබෙන්නේ නැහැනේ?" 

      



Tuesday, 10 April 2018

සුප් එක සමග සෙට් වෙමු (Instead of Arrack)



මේ දෙහිවල හන්දියේ "මියාමි රෙස්ටුරන්ට්" එක පැවති සමයයි. එය වසර 1994 වන්නට ඇතැයි සිතමි. එවකට මගේ ලඟම මිත්‍රයා වූ ශාන්තත්, මමත්, තවත් යහළුවන් කිහිප දෙනෙකුත් සවස් යාමයේ මියාමි එකට ගොඩ වැදුනේ බියර් වීදුරුවක් තොල ගාමින් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදීමටයි.

"සර්, අද පෝයනෙ, බියර් සර්ව් කරන්නේ නැහැ." සුපුරුදු වේටර් මහත්මයා අපගේ මේසය අසලට පැමිණ පැවසීය.

"මාර කේස් එක. දැන් මොකද කරන්නේ" බලාපොරොත්තු සුන් වූ ස්වරයෙන් ශාන්ත ඇසීය.

"වෙන කොහෙට ගියත් මෙච්චරයිනේ" මම කීවෙමි.

ටික වෙලාවක් අපි ඊළඟ පියවර ගැන කතා බහ කළෙමු. 

"මචං එහෙනම් අපි සුප් එකක් ගහමු" එක් මිතුරෙක් පැවසීය.

"ගූඩ් අයිඩියා" ශාන්ත පැවසීය. 

එදා අපි රෑ 12 පමණ වනතෙක් සුප් බිව්වෙමු. අපගේ කතා බහ, තර්ක විතර්ක, විහිළු තහළු මෙන්ම මහා හඬින් සිනාවීමද වෙනදා මෙන්ම විය. වෙනදාට තරමක් වෙහෙසකර අයුරින් ගෙවෙන අවසාන හෝරාවද එදා ඉතා ප්‍රාණවත් විය.

හරියටම ඊට වසර දහයකට පසු මම වැඩමුළුවක් පැවැත්වීම සඳහා භූතානයට ගියෙමි. මගේ භූතාන් සඟයෝ සැමදාම පාහේ සන්ධ්‍යා කාලය ගත කරන්නේ මදු විත තොලගාමින් කතා බහේ යෙදෙමිනි. මද රස්නයෙන් යුත් උණු වතුර හා මුසු කල බ්‍රැන්ඩි ඔවුන්ගේ ප්‍රියතම පානයයි.

එදා දෙසැම්බර් 26 වනදාය (දිනය තවමත් මතක ඇයිදැයි ඔබ දනී). 

"චන්දිම, අද වියලි දවසක් (Chandima today is a dry day). අද අපි කරන්නේ සුප් බොන එක". කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා එදින භූතානයේ මත්පැන් තහනම් දිනයකි. අපි වෙනදා මෙන්ම රෑ වෙන තෙක් උණුසුම් සුප් කෝප්ප තොලගාමින් සතුටු වුනෙමු. බ්‍රැන්ඩි වෙනුවට ඇත්තේ දියාරුවට සැදූ එළවලු සුපයක් බව මට දැනුනේ වත් නැත. 

තවත් අවුරුදු 10ට පසු, චීනයේ බෙයිජිං නුවරදී නැවතත් මම මේ අත්දැකීම ලැබුවෙමි. MH 370 අංක දරණ ගුවන් යානය අතුරුදන් වන්න සති දෙකකට ඉහත, සම්මන්ත්‍රණයකට සහභාගී වීම සඳහා මම එම ගුවන් යානයේම බෙයිජිං නුවරට ගියෙමි.  එහිදී හොංකොං ජාතික යුවලක් මා සමග ඉතා කුළුපඟ විය. ඔවුන් සැමදාම රාත්‍රී භෝජනයට පසු එදින බුෆේ මේසයේ ඇති සුප් අතරින් වඩාත් දියරමය වන සුප් වර්ගයෙන් කෝප්පයක් පුරවාගෙන දීර්ඝ කතා බහකට අවතීර්ණ වෙයි. මමද ඔවුන් අනුගමනය කලෙමි. සුප් කෝප්පය තොලගාන අතර අපි ඉතා රසවත් මාතෘකා ඔස්සේ කතා බහ කළෙමු. මෙම පශ්චාත්-රාත්‍රී-ආහාර සුප් පානය පිළිබඳව දිනක් මම ඔවුන්ගෙන් ඇසුවෙමි. 

"චන්දිම, මමත් මගේ බිරිඳ ජුලියානත්, අපගේ සමීප මිතුරන් කිහිප දෙනෙකුත් දිනපතා රාත්‍රී වනතෙක් මත්පැන් පානය කරන්න පුරුදු වී සිටියා. මත්පැන් වීදුරුවත් සමගම ඇතිවන කතා බහ හරිම සුන්දරයි. මේ නිසා අපිට එය නවත්වන්න හැකියාවක් තිබුණේ නැහැ." මගේ මිතුරා කියාගෙන යයි. 

"මේ අතරේ ජූලියානා දරුණු ලෙස රෝගාතුර වුනා. ඇයට මත්පැන් පානය වෛද්‍යවරුන් විසින් තහනම් කළා. අපිට මේක බලවත් පාඩුවක් වුනා. මගේ යහළුවෙක් යෝජනා කළා මේ ගැන කොන්ෆුසියස් දහම ප්‍රගුණ කරන ගුරුවරයෙකු හමුවී උපදෙසක් ගන්න." 

"කොන්ෆුසියස් ගුරුතුමා යෝජනා කළා සැමදාම රාත්‍රී මත්පැන් වෙනුවට විශේෂ ඖෂධීය සුප් පානයක් සමග අපගේ කතා බහ  පවත්වන්න. ඔහු ඒ සඳහා සුප් වට්ටෝරුවක් (recipe) ලබා දුන්නා. අපිට ඉක්මනින්ම වැටහුනා සුප් එක මත්පැන් විදුරුවටත් වඩා හොඳින් මිත්‍රත්වය පරිපුර්ණ කරන බව". 

"ටික කලක් යන විට අපිට මේ ඖෂධීය සුප් එක ඇති වුනා. අපි නැවතත් ගුරුතුමාව හමුවී ඇසුවා මේ සඳහා වෙනත් වට්ටෝරුවක් ලියා දෙන්න බැරිද කියා. ඔහු මහා හඬින්  සිනාසෙමින් කියා සිටියා ඔහු කලින් දුන් වට්ටෝරුවේ කිසිම විශේෂත්වයක් නැති බවත්, අපිට ඕනෑම සුප් එකක් මේ සඳහා යොදාගත හැකි බවත්. විශේෂ යැයි කියා සුප් වට්ටෝරුවක් දීමෙන්  ඔහු කර ඇත්තේ අපගේ සිත් තුල මේ පිළිබඳව විශ්වාසයක් ඇති කිරීමයි".

"ඉතින් එදා ඉඳන් අපි මේ පුරුද්ද කරගෙන යනවා". ඔහු කතාව නිම කළේය. 

අප සමාජයේ මත්පැන් පානය කරන්නන් දෙවර්ගයකි. එනම් මත් වීම සඳහාම මත්පැන් බොන උදවිය සහ සෙට් වීම සඳහා මත්පැන් බොන උදවියයි. එයින් පළමු කාණ්ඩයට මේ ලිපිය අදාළ නැත. එහෙත් දෙවෙනි කාණ්ඩයට මෙය  වැදගත් විය හැක. 

සෙට් වෙන්න මත්පැන් පානය කරන පිරිසගේ අවශ්‍යතාවය වන්නේ කතා බහ  අතරතුර බඩ නොපිරෙන යමක් ආහාරයට ගැනීම සහ එතුලින් යම් චිත්ත ප්‍රබෝධයක් ඇති කරගැනීමයි. උකු නොවන ලෙස සැදූ උණුසුම් සුප් කෝප්පය මේ අවශ්‍යතාවය මනාව ඉටු කරයි. 

මෙහිදී කටු සහිත කුකුළු මස් සහ එළවලු හෝ එළවලු පමණක් යොදාගෙන සාදන සුප් එකක් ඉතා යෝග්‍ය වෙයි. සුප් එක බ්ලෙන්ඩ් නොකිරීමට වග බලා ගන්න. එලෙසම සුප් එක සෑදීමේදී සේර ගහක් සහ ඉඟුරු ස්වල්පයක් එකතු කිරීමද එහි "කික් එක" වැඩි කිරීමට හේතු වෙයි. සුප් සෑදීමේදී තෙල් වර්ග භාවිතය හැකිතාක් අවම කරන්න. සුප් පානය කල යුත්තේ උණුසුම්වය. එබැවින් මුළු සුප් එකම එකවර මේසය මත තැබීමෙන් වලකින්න. වරින් වර රත් කල සුප් ගෙනවිත් බඳුන පුරවන්න. බොහෝ සුප් වර්ග සමග සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා කරන ඕනෑම බයිට් එකක් පෑහෙයි.

සුප් එක සමග සෙට් වීමේ ධනාත්මක ඵල බොහෝය. මෙයට කාන්තා පාර්ශවයටද චකිතයකින් තොරව සහභාගී විය හැක. පසුදා අවදි වන විට හිසරදයක් හෝ හිතේ ලැජ්ජාවක් හටගන්නේද නැත. සිරුරටත් සාක්කුවටත් දෙකටම හොඳය. 

මෙහි ඇති සෘණාත්මක පස නම් සෙට් වීමේ අවසාන භාගයේදී අවට සිටින්නන්ට අත්දැකීමට ලැබෙන හාස්‍ය, ත්‍රාසය සහ ජුගුප්සාජනක සිදුවීම් සපිරි ජවනිකා වියැකී යාමයි. 

ලබන්න වූ සිංහල-දෙමළ අළුත් අවුරුද්දට පර්යේෂණාත්මක මට්ටමින් හෝ සුප් එක සමග සෙට් වී වෙනස වටහා ගන්න. 


Thursday, 5 April 2018

මගේ සිහිනය මට දකින්න ඉඩ හරින්න (The War of Imaginations)


"සුරංගනාවිය මාත් එක්ක අපේ ගෙදර වහල උඩට නැග්ගා. එයාට ලොකු පියාපත් දෙකක් තියෙනවා. එයා ඊට පස්සේ මාව තුරුල් කරගෙන පියාඹන්න පටන්ගත්තා. අපි පාරාදීසයට ගියා. එහෙදි එයා මට පෝනි කෙනෙක් දුන්නා" කුඩා අයේෂා තමා දුටු සිහිනය සුරතල් හඬින් විස්තර කරයි. වෙනත් මැලේසියානු දරුවෙකුට වඩා ඇයගේ ඉංග්‍රීසි බස හැසිරවීම ඉතා විශිෂ්ඨය.

"බොරු කියන්න එපා අයේෂා", ඇයගේ මව ලැජ්ජාවෙන් මෙන් කීවාය. තම දියණිය බොරු වැලක් කියතියි ඇය සිතන බව ඇයගේ ඉරියව් වලින් පිළිබිඹු වෙයි. 

"කොහොමද ඔයා දන්නේ අයේෂා බොරු කියනවා කියලා" මම නොරිස්සුමෙන් මෙන් ඇයගෙන් ඇසුවෙමි.

"එයා හැමදාම උදේට ඔය වගේ හීන ගැන ගොතල කියනවා".

"එය අයේෂාගේ සිහිනයයි. සිහිනයක අයිතිය ඇත්තේ සිහිනය දකින්නාටයි. එය පිළිගනිම හෝ නොපිළිගැනීම අනෙක් අයගේ අයිතියක්. ඒත් කෙනෙකුගේ සිහිනය ඇත්තද, බොරුද කියා තර්ක කිරීමට කිසිවෙකුටත් නොහැක." මම අයේෂාගේ මවට  විස්තර කලෙමි.

අයේෂා මගේ ප්‍රකාශය ගැන බොහෝ සේ සතුටට පත් වූ අයුරු පෙනෙන්නට තිබුණි. මා ඇගේ මවට කියූ දේ ඇයට තේරුණාදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් බොහෝ කලකින් ඇයට තමාගේ සිහින පිළිබඳව විශ්වාසය පළ කරන කෙනෙක් හමු වී ඇත.


*******************************************


"ඔබ දෙවියන්වහන්සේ සිටින බව පිළිගන්නවද?" දේව වාදී ආගම් අදහන බොහෝ දෙනෙක් මගෙන් මේ ප්‍රශනය අසයි. මම 'ඔව්' යන පිළිතුර දුන හොත් ඔවුන් බොහෝ සේ සතුටු වෙයි. පිළිතුර 'නැත' යන්න නම් ඔවුන් එතැන් සිට තව ප්‍රශ්න වැලක් අසයි.

බෞද්ධයන්ද, මෑතක සිට නිරගමිකයන් ලෙස හඳුන්වාගන්නා පිරිසද මේ පැනය කිහිප විටක් මගෙන් අසා ඇත. මෙහිදී ඉහත සඳහන් පිළිතුරු දෙකට ලැබෙන්නේ ප්‍රතිවිරුද්ධ ප්‍රතිචාරයන්ය.

මාගේ පිළිතුර වන්නේ මේ දෙකම නොව "මම නොදනිමි" යන්නයි. එය අමරාවික්ෂේප වාදයකට වඩා සත්‍යය ඒ ලෙසටම පවසිමකි. මට දෙවියන් වහන්සේ සිටිනවා යයි හෝ එබඳු ප්‍රපංචයක් නැත යයි පරිකල්පනය කල හැක. ඉන් ඔබ්බට ඒ පිළිබඳව කිසිවක්  මා දන්නේ නැත. නොදන්නා නිසා දෙවියන්වහන්සේ ඇතැයි පිළිගැනීමට හෝ නැතැයි ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට මා සුදානම් නැත. දෙවියන් ඇතත් නැතත් මට ඒ ගැන විශේෂ හැඟීමක්ද නැත.

"දෙවියන්වහන්සේ නැතිනම් ඔබ සාමයෙන් සිටින්න. ඇති නම් ඇයට සාමයෙන් සිටීමට ඉඩහරින්න" මම බොහෝ විට සිනහ මුසු මුහුණෙන් ඔවුන්ට පවසමි.

දැන් ඔවුන් අතර ඉමහත් ව්‍යාකූලත්වයකි. දෙවියන්වහන්සේ ගැහැනියෙක්ද, පිරිමියෙක්ද? හෙතෙම සුදුද කළුද? රැවුල ඇත්ද නැත්ද? එම ප්‍රපංචයට අප යාඥා කල යුතුද නැද්ද? ඒ වෙනුවෙන් අප සේවය කල යුතුද නැත්ද?....... එය එකම අවුල් ජාලයකි.

ඔවුන් තම පරිකල්පනයන් (imaginations) වෙනුවෙන් යුධ වදිති. තමාගේ පරිකල්පනය තමාගේ අයිතියක් බව ඔවුන්ට නොතේරෙයි. දෙවියන් වහන්සේ ඇතැයි හෝ නැතැයි යන්නද ඇත්නම් ඒ ප්‍රපංචයේ ස්වභාවය පිළිබඳවද තමන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට අර්ථ දක්වා ගත හැකි බව ඔවුහු නොසිතති. මේ වෙනුවට ඔවුහු අනුන්ගේ පරිකල්පන පිළිබඳව වද වෙති. තමාගේ පරිකල්පනය අනෙකාගේ පරිකල්පනය සමග සසදන්න උත්සහ කරති. එයින් නොනැවතී තම පරිකල්පනය අනුන්ගේ මනසට ඇතුළු කරන්නට වෙහෙසෙති.

ආගමක හරය පිළිබඳව තර්ක කිරීම හොඳම සිහිනය තෝරනවා වැනි අමනෝඥ ක්‍රියාවකි. අපට තර්ක කල හැක්කේ ආගමේ නාමයෙන් පුද්ගලයන් සිදු කරන ක්‍රියාවන් ගැන පමණි.

ආගම් පමණක් නොව නුතන බටහිර විද්‍යාවද පදනම් වන්නේ පරිකල්පනයන් මතය. එහෙත් සියළු ආගම් (බුද්ධාගමද ඇතුළුව) බටහිර විද්‍යාවෙන් වෙනස් වන එක් ප්‍රධාන සාධකයක් ඇත. එනම් ඕනෑම විද්‍යාත්මක කරුණක් වැරදීමේ සම්භාවිතාවයක් ඇති බව විද්‍යාඥයා පිළිගැනීමයි. මේ නිසා විද්‍යාව ප්‍රශ්න කල හැක. විද්‍යාවට අභියෝග කල හැක. එහෙත් ආගමක ඇතුළත් කරුණු වැරදීමට ඇති සම්භාවිතාව බින්දුවක් ලෙස ආගම් භක්තිකයා දැඩි ලෙස පිළිගනී.  මේ නිසා ආගම ප්‍රශ්න කල නොහැක. ආගමට අභියෝග කල නොහැක.

විද්‍යාව වෙනස්වෙමින් ඉදිරියට ඇදෙද්දී සියලු ආගම් වසර දහසකත් වඩා අතීතයේ කාල අවකාශය තුල නතර වී ඇත්තේ මේ නිසාය.

**********************************************




මිනිසෙකුගේ ශරීරය තුල ඔහුගේ දෙමව්පියන්, ගති ලක්ෂණ, ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය සහ රූප ස්වභාවය පිළිබඳව දත්ත අඩංගු වෙයි.  තමන්ගේ ජාතිය (මානව වර්ගය) පිළිබඳවද යම් ප්‍රමාණයකට තොරතුරු මෙම ගබඩාවේ ඇත. විශේෂයෙන්ම කෙනෙකුගේ රූප ස්වභාවය මීට අදාලව පිටතින් පෙනෙන ලක්ෂණයකි. මීට අමතරව ඉපදුන රටද භෞතික දත්තයකි. 

එහෙත් කෙනෙකුගේ ආගම යනු 100% ම පරිකල්පනයකි. මව විසින් රෝහලේ දමා යන දරුවෙකු පිළිබඳව සලකන්න. මෙම දරුවා රැක බලා ගැනීමට මව්පියන් වශයෙන් දෙපලක් ඉදිරිපත් වෙයි. කෙදිනක හෝ මෙම දරුවාගේ ආගම තීරණය වන්නේ එම හදාගන්නා දෙමව්පියන්ගේ ආගමික අභිමතයන්ට අනුකූලවය. දරුවාගේ සැබෑ මාපියන්ගේ කුමන ගති ලක්ෂණ ඔහුගේ ජාන වල තිබුනත් ඔවුන්ගේ ආගමෙහි අංශු මාත්‍රයක්වත් දරුවා කෙරේ නොපිහිටයි. මේ සත්‍ය තේරුම් ගැනීමට බොහෝ දෙනා අකමැතිය. මන්ද ආගම මිනිසා එතරම්ම තදින් මනසේ කොටා ගෙන ඇති බැවිනි.

නූතන මානවයා බිහිවී වසර 200,000 පමණ ගතවී ඇති බව දැනට අනුමාන කෙරේ. මානව ශිෂ්ඨාචාරය (මෙම වදන මතබේදාත්මකය) ඇතිවී අඩුම තරමින් වසර 20,000 ක් ගතවී ඇත. වර්තමානයේ අප අතර පවතින ආගම් පිළිබඳව කිසිඳු දැනීමක් නොමැතිව වසර දහස් ගණනක් බිලියන සංඛ්‍යාත මිනිස් සමුහයක් ඉපද මිය ගියහ. අද දක්වාම ලෝකයේ බිලියන ගණනක් ජනතාව ඒබ්‍රහමීය ආගම් ගැන නොදනී. බිලියන ගණනක් ජනතාව හින්දු දර්ශනය පිළිබඳව නොදනී, ඊටත් වැඩි ප්‍රමාණයක් බෞද්ධ දර්ශනය ගැන නොදනී. මීට අමතරව වෙනත් ආගම් අදහන්නන්ද, නිරාගමිකයන් බොහෝ පිරිසක්ද වෙසෙති. මේ හැම දෙනාම සතුටින්, දුකෙන් හෝ ඒ දෙකේ මිශ්‍රණයකින් යුතුව ජීවත්වී මියයති. අදහන ආගමෙන් 100% ස්වායත්තව ඔවුන් ස්වභාවික ආපදා, දුර්භීක්‍ෂ සහ යුද්ධ වලට මුහුණ දෙති.  

එහෙත් ආගම් අදහන සියලු දෙනාද නිරාගමික සියලු දෙනාද සිතන්නේ තමා අයත් වන උප කුලකය පමණක් තම ආගම හෝ ආගමකට අයත් නොවීම නිසා සතුටින් සිටින බවයි. මෙය එකවර සිදුවිය නොහැක්කක් බව ඉතා සරල දැනුමකි. 

මේ අනුව ආගම් ඇදහීම, නොඇදහිම හෝ අදහන ආගම මත භාග්‍යවන්ත හෝ අභාග්‍යවන්ත මිනිසෙකු බිහි නොවන බව පැහැදිලිය. 

මා ඉස්ලාම් භක්තිකයකුගෙන් වරක් මෙලෙස ඇසුවෙමි. 

"ස්වීඩනයේ ජනතාවගෙන් අති බහුතරයක් ක්‍රිස්තියානිවරුන්ය. එහෙත් ඔවුන් ඉතා හොඳ ජීවන තත්වයක් සහිතව සතුටින් ජීවත්වී මියයති. පකිස්තානු ජාතිකයන්ගෙන් අති බහුතරයක් ඉස්ලාම් භක්තිකයන්ය. එහෙත් ඔවුන් බොහෝ දෙනෙක් ඉතා කටුක ජිවිත ගතකරති. අසතුටින් ජිවත්වන ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් අවස්ථාවක් ලද විගස වෙනත් දියුණු රටකට පැනගැනීමට මාන බලමින් සිටිති. එසේ නම් ඉස්ලාම් ආගම ඇදහීමෙන් ඔවුන්ට කිසිඳු සුගතියක් වී ඇත්ද?".

ඔහු ක්ෂණිකයෙන් පිළිතුරු දුන්නේය.

"ඔවුන්ගේ (ස්වීඩන් ජාතිකයන්ගේ) සතුට රැඳී ඇත්තේ මෙලොව ජිවත්වන තෙක් පමණයි. මරණින් පසු මුස්ලිම් භක්තිකයන් දිව්‍යලෝකයේ ඉතා සැපෙන් සිටිනු ඇත. එහෙත් ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයන්  අපායේ ගිනිදැල් මත සදා දුක් විඳිනු ඇත".

දැන් මුස්ලිම් නොවන ඔබ මෙම පිළිතුර හාස්‍යයට ලක් කරනු ඇත. එහෙත් ඔබ සියලුම දෙනා සිතන්නේ මෙලෙස නොවේද? ඉතා සැපවත් ජිවිතයක් ගතකරන මස් කඩ මුදලාලි මරණින් මතු අවීචි මහා නරකාදියට වැටෙතැයි සිතා බෞද්ධ ඔබ සිත සනසා ගනියි. දෙවියන්වහන්සේට කිසි දිනෙක යාඥා නොකළ බෞද්ධ ධනවතා මරණින් මතු අපා ගතවෙතැයි සිතා ක්‍රිස්තියානි ඔබ සිත නිවා ගනී. නොපවතින, මරණින් මතු පැවැත්මක් වෙනුවෙන් මේ ජිවිතයේ බොහෝ දේ කැපකරමින් ආගමිකයන් දුක් විඳින බව නිරාගමිකයන් පවසනු මා අසා ඇත. එහෙත් ඔවුන් කිසිවෙකුටත් මරණින් මතු පැවැත්මක් නොමැති බව ප්‍රත්‍යක්‍ෂත්  නැත. 

ඉහත කරුණු අනුව තම ආගම සුපිරි ලෙස සැලකීමට සෑම ආගමිකයකුටම ඇත්තේ එකම එක කරුණකි. එනම් මරණයෙන් මතු පැවැත්මයි. සෑම ආගමකම පවසන්නේ තම ආගම අනුව කටයුතු කිරීම මගින් මරණින් මතු පැවැත්ම සඳහා සුගතියක් සැලසෙන බවයි. සියලු ඒක-දේව ආගම්වල මරණින් මතු පැවැත්ම දිව්‍ය ලෝකය / අපාය ලෙසද බෞද්ධ සහ හින්දු වැනි ආගම්වල පුනරුත්පත්තිය/පුනර්භවය ආදී සංකල්ප ලෙසද හැඳින්වේ. 

මේ මරණින් මතු පැවැත්ම හැම දෙනෙකුටම පාහේ පරිකල්පනයක් (imagination) නොවන්නේද?  දැනට පවතින භෞතික දැනුම් සම්භාරය තුල මෙම කරුණ සාක්ෂාත් කරගත හැක්කේ මරණින් මතු පමණි. එතෙක් එය පරිකල්පනයකි. සමහර විට කෙනෙකුට යම් යම් ක්‍රමවේදයන් තුලින් මෙම කරුණ මෙම ජීවිතය තුලදීම ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරගත හැකිවන්නට ඉඩකඩ තිබේ. එහෙත් එය එම පුද්ගලයාට පමණක් ග්‍රහණය වන ප්‍රත්‍යක්‍ෂයකි. එනම් වෙනෙකෙකුට ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කල නොහැකි තමාට පමණක් විඳිය හැකි බුද්ධිමය දේපලකි.

තමා භාවනාවෙන් මනස වැඩි දියුණු කරගෙන සිය පෙර ආත්මය සහ ඊළඟ ආත්මය දුටු බව කිහිප දෙනෙක් මා සමග පවසා ඇත. එසේම දෙවියන් වහන්සේට යාඥා කරමින් සිටින විට තමා ඉදිරියේ දේව දූතයන් හෝ ජේසුස් වහන්සේ දර්ශනය වී මරණින් මතු තමා ස්වර්ග රාජ්‍යයට පිවිසෙන බව කීවේ යැයි මා සමග කිහිප දෙනෙක් පවසා ඇත. ඔවුන් එක් කෙනෙක්වත් පවසන දෙය අසත්‍ය යයි මට කිව නොහැක. එසේම සත්‍ය යයි කීමටද නොහැක. එය පිළිගනිම හෝ නොගැනීම 100% ම මගේ අයිතියකි. එය පිළිගනිම හෝ නොපිළිගැනීම පිළිබඳව කිසිවෙකුටත් කරුණු පැහැදිලි කිරිමටද මම බැඳී නොසිටිමි. 

මරණින් මතු පැවැත්ම තීරණය කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේ විසින් බව ඒබ්‍රහමීය ආගම් අදහන්නෝ පරිකල්පනය කරති. එය කර්මය පෙරටු කරගත් ධර්මතාවයක් විසින් සිදු කරන බව බෞද්ධ සහ ජෛන ආගමිකයෝ පරිකල්පනය කරති. බොහෝ හින්දුවරු මේ සඳහා කර්මයේ මෙන්ම දෙවිවරුන්ගේද අදාළත්වයක් ඇති බව පරිකල්පනය කරති. ඒ අනුව "මම" යන භූතාර්තයට පරිබාහිරව ඇති යමක් මෙම මරණින් මතු පැවැත්ම තීරණය කරන බව බොහෝ දෙනාගේ අදහසයි.

මා සිතනා ආකාරයට මෙම "මරණින් මතු පැවැත්ම" නමැති පරිකල්පිත සංකල්පය මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරයේ අතිශයින් වැදගත් කාර්ය භාරයක් ඉටු කරයි.

මිනිසා තනි තනිව හෝ කුඩා පවුල් ඒකකයක් ලෙස ජිවත් වන තාක් කල් මරණින් මතු පැවැත්මක් නැතැයි යන සංකල්පය දැරීමේ විශාල ගැටළුවක් මතු වන්නට නැත. එහෙත් ඔහු සමුහයක් වශයෙන් ජිවත් වීම ඇරඹු දා සිට මිනිස් මනස පාලනය කිරීමට මෙම සංකල්පය බොහෝ සෙයින් වැදගත් වන්නට ඇත. නොඑසේ නම් පුද්ගලයෙකුට ඕනෑම අවැඩ ක්‍රියාවක් සිදු කිරීමේ නිදහස ලබෙනුයේය. 

මරණින් මතු පැවැත්ම පිලිබඳ සංකල්පය පුද්ගල මනස වගකීමේ ක්‍රියාවලියකට ඇතුළු කරයි. එසේ නොවන්නට ලෝකය මීට වඩා ඉතා භයානක කටුක පරිසරයක් වන්නට තිබුණි. ස්වභාව ධර්මයේ ආන්තික සිදුවීම් වලට ඇති බිය පදනම් කරගෙන බිහි වූ ආගම් මරණින් මතු පැවැත්ම දක්වා වර්ධනය වන්නේ සමාජයේ යහ පැවැත්ම සඳහා වන්නට ඇත. නීතිය ලෙසින් සංකල්පයක් බිහිවන්නේ මෙහි ඊළඟ පියවර ලෙසයි.

******************************************




අයේෂාගේ සිහිනය භුක්ති විඳීමට අයේෂාට ඇති අයිතිය සේම, තම ආගමෙහි පවසන දේ භුක්ති විඳීමට තමාට අයිතියක් ඇත. එහෙත් ශිෂ්ඨ සමාජයක වැදගත්ම කරුණ නම් මේ පරිකල්පනය භුක්ති විඳීමට ඔබට අයිතිය ඇත්තේ වෙනත් අයෙකුට හිංසාවක් වධයක් නොවන සීමාව තුල පමණක් වීමයි.  

යම් ආගමක ඇති පරිකල්පිත සංකල්ප තවෙකෙකු මත බලහත්කාරයෙන් පැටවීමට කිසිවෙකුටත් අයිතියක් නැත. එලෙසම තම ආගම වෙනුවෙන් වෙනත් කිසිම අයෙකුගේ පරිකල්පනයට හෝ යහපැවැත්මට බාධා කිරීමටද කිසිවකුට අයිතියක් නැත. ආගම හා බැඳි සමාජ සංස්කෘතිය මේ අයිතියක් නැති බව පිළිගන්නා තෙක් එම සමාජය ශිෂ්ඨ වන්නේද නැත. රැකිය යුත්තේ ආගම නමැති පරිකල්පනය නොව මෙම "අනෙකාගේ පරිකල්පනයට බාධා කිරීමට අයිතියක් නැත" යන සංකල්පයයි. 

අපි විසි එක් වෙනි සියවසේද තුන්වෙනි දශකය වෙත තව වසර දෙකකින් පියනගන්න බලාගෙන සිටිමු. එවන් ලෝකයක තමන්ගේ පරිකල්පනය වෙනුවෙන් යුද්ධ කිරීමට සැදී පැහැදී සිටින සමාජයක් ඇත්නම් එය ගෙන ගොස් තැබිය යුත්තේ සහශ්‍රයකටත් එපිට කාල-අවකාශ ලක්ෂයකය. විද්‍යාව දියුණු කල යුත්තේ මේ කාල යාත්‍රාව සැබෑවක් කරගැනීම සඳහාය. 

*******************************************

පුනරුප්පත්තිය පිළිබඳව නොයෙකුත් පර්යේෂණ සිදු කර ඇත. එලෙසම දෙවියන් දැකීම, තාවකාලික මරණයකදී දිව්‍යලෝකයට හෝ අපායට පිවිස නැවත පැමිණි පුද්ගලයන් ගැන, කිහිප දෙනෙකුට එකවර දේව දර්ශනයක් සිදුවීම ගැන සඳහන්වන පර්යේෂණ රාශියක් පිළිබඳවද විද්‍යා සාහිත්‍යයේ සඳහන් වේ. එහෙත් මේ සෑම පර්යේෂණයකම තවමත් ගැටළු රාශියක් පවතී. ඒවා ප්‍රතිනිරුපණය (replicate) කල නොහැකි වීම මෙහි ඇති ප්‍රධාන දුර්වලතාවයකි. කෙසේ වුවත් ඕනෑම අයෙකුට මේවා පිළිගැනීමේ හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ පූර්ණ අයිතියක් ඇත.























Friday, 9 March 2018

ලාංකීය පහල මධ්‍යම පංතියේ ඛේදවාචකය - The Tragedy of Sri Lankan Lower Middle Class


මට වරක් ලංකාවේ ඉහල මධ්‍යම සහ ධනපති පංතියේ සාදයකට ඇරයුම් ලැබුණි. එය මට නුහුරු රැයක් වුවත් එහිදී මම ජීවිතය පිළිබඳව වටිනා කරුණු කිහිපයක් ඉගෙන ගතිමි. මේ පංති කළාපය තුල වර්ගය හෝ ආගම පිළිබඳව අංශු මාත්‍රයක හෝ බෙදීමක් නැත. ඉඳ හිට එම මාතෘකා සාකච්චා කරලියට පැමිණියත්, ඒ පැමිණෙන්නේ ශාස්ත්‍රීය මට්ටමිනි.   

ඉස්ලාම් නොවන පිරිස රෙමී මාර්ටින් (Remy Martin) හෝ ඩෑල්මෝර් (Dalmore) වීදුරුවක් තොලගාන අතර එකම මේසයේ යාබද අසුනේ සිටින ඉස්ලාම් ආගමිකයෝ දොඩම්  හෝ දෙහි යුෂ වීදුරුවක රස බලමින් සතුටින් සල්ලාපයේ යෙදෙති. මස් මාංශ වල රස විඳින අනෙකුත් ආගමිකයන් අතරම හිඳ භක්තිමත් හින්දුවරු නිර්මාංශ ආහාර රස විඳිති. ඒ අතරේ හාස්‍ය රසයෙන් පිරුණු පිළිසඳර ඇසේ. 

ජෝන් ලෙනන් පැතූ පරිකල්පිත ලෝකය මෙය යැයි මට සිතුනි.


මේ වකවානුවේ දීම අකුණු ආරක්‍ෂණ පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා මිනුම් ලබාගැනීමට මම කොටහේනේ ඉදිවන විශාල ගොඩනැගිලි සංකීර්ණයක් වෙත ගියෙමි. සෑම පසින්ම විවෘත වූ ගොඩනැගිලි සැකිල්ලක ඉහලම මාලයේ, ගිනි අව්වේ,  සිමෙන්ති කුඩු සහ දුහුවිලි වළා තුලින් ඇවිද මිනුම් ගැනීම පහසු කටයුත්තක් නොවේ. මේ සඳහා මා නොමැතිව වෙනත් පළපුරුදු කණ්ඩායමක් යැවීම සඳහා මට එකල වත් කමක් නොවීය. අවාසනාවකට එදින මගේ ගෝලයා පැමිණියේද නැත. එබැවින් මම සිමෙන්ති බදාමය ඔසවාගෙන යන තරුණයෙකු ලඟට ගොස් "මල්ලි මට මේ ටේප් එක අල්ලන්න උදව් කරනවද? මම ඔයාට අලාබෙ ගෙවන්නම්" යැයි කීවෙමි. තමාට අදාළ නොවන වැඩකට යම් අයෙකුව ඇඳා ගෙන ලබා දෙන කුලිය අලාබය ලෙස හැඳින්වීමට ඒ දිනවල මම පුරුදු වී සිටියෙමි. 

"හරි බොස්, ලොකු බාසුන්නැහැ එන්නේ දවල් කෑමෙන් පස්සේ එතකන් ටක් ගාලා වැඩේ දෙමු. කොහොමටත් අපි දැන් කෑමට වැඩ නවත්තනවා". ඔහුට කුලියක් දෙන ඕනෑම අයෙක් බොස් ය. 

"ඒයි රංජියා, පොඩි ගේමක් තියෙනවා, ඕක දාලා වරෙන්" ඔහු වීල්බැරෝවක් තල්ලු කරගෙන යමින් සිටි තවත් තරුණයෙකුට කීවේය. ඔවුන් අතර තනිවම කෑමක් නැත. 

දැන් දෙදෙනා එකතුව කඩියන් මෙන් වැඩේ කරයි. මට ඇත්තේ ටේප් පටියේ මිනුම කියවා පොතේ ලියා ගැනීම පමණකි. විනාඩි විස්සකින් පමණ වැඩේ ඉවර විය. දෙදෙනාටම මම අලාබය ගෙව්වෙමි. එය මගේ ගෝලයා පැමිණියා නම් දිය යුතුව තිබූ මුදලයි. අළුත් ගෝලයන් දෙදෙනාට එය ඉතා ඉහල මුදලක් බව ඔවුන්ගේ මුහුණු වලින් දිස් විය. 

මේ වන විට අනෙක් කම්කරුවන් වැඩ නවත්වා කෑමට එක්වී සිටියේය. ඒ අසල, තාවකාලිකව තනාගත් ලිපක් මතවූ තැනින් තැන තැලී ගිය විශාල මුට්ටියක වතුර උණු වෙයි. පැසුණු කෙස් ඇති කෙසඟ කම්කරුවෙක් තේ කොළ පිරුණු විශාල ගොට්ටක් අතේ ඇතිව බලා සිටියි. ජලය පැසෙන විට ඔහු ගොට්ට ඒ තුලට ඇතුළු කළේය. 

මේ වන විට මගේ උගුර කට වියලී ඇඟ පුරාම දහඩියෙන් තෙත්වී තිබුණි. මා දෙස බැලූ රංජි "බොස්, කැමති නම් ප්ලේන්ටියක් ගහල යන්න" කියා කිවේය. 

මෙහි ඇති තාවකාලික සෝපානය දහවල් ආහාරය ගන්නා වෙලාවට නවත්වයි. මේ අනුව මට බිම් මහල දක්වා තට්ටු 12 ක් බැසිය යුතුය. එතැන් සිට මගේ මෝටර් රථයට වැඩබිම හරහා වූ ගිනියම් තාර පාරේ කිලෝ මීටර භාගයක් පමණ ඇවිදිය යුතුය. මේ තත්වය යටතේ ලැබෙන ප්ලේන්ටිය අමෘතයකි. එබැවින් මම ක්ෂණයකින් "හොඳයි එහෙනම් බොමු" කීවෙමි. 

මා මුලින්ම කතාකළ ගෝලයා "බෙන්ජමින් අයියේ, අපේ බොස්ටත් ප්ලේන්ටියක් දාන්න" කිවේය. ඔහු අක්‍රම් නැමැති මුස්ලිම් තරුණයෙකු බව මම පසුව දැනගතිමි. 

බෙලෙක් ජෝගුවකට දැමු තේ කහට එක, තේ සෑදු බෙන්ජමින්ම පැමිණ මට පිළිගැන්විය. ඉන්පසු ඔහු පරණ ජෑම් බෝතලයක බාගෙට පුරවා තිබු සීනි ටිකක් මගේ අත්ලට දැමීමට සැදුවත් මම එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කලේ මා එවන විටත් සීනි නොමැතිව තේ පානයට පුරුදු වී සිටි බැවිනි. 

අනෙකුත් කම්කරුවන් මෙන්ම මමද එකපිට එක තැබූ බ්ලොක් ගල් දෙකක් මත හිඳ ගතිමි. දොළහක් පහළවක් පමණ වන එම පිරිසේ සිටි බහුතරයක් මුස්ලිම් ජාතිකයන්ය. ඒ අතර සිංහල සහ දෙමළ කිහිප දෙනෙක්ද සිටිති. බෙන්ජමින් අයියා බර්ගර් ජාතිකයෙකි. ඔවුන් කෑම පාර්සල් දිග හැරගෙන එකිනෙකා අතර බෙදාගෙන කති. සමහරෙක් අල්ලට දමාගත් සීනි ටික ලෙවකමින් තේ කෝප්පය තොල ගාති. ඔවුහු සිංහලෙන් මෙන්ම දෙමළෙන්ද කතා කරති. එතන සිටින සියලු දෙනාටම මෙම භාෂා දෙකම ව්‍යක්තව කතා කල හැකි බව මට තේරුණි. කෙතරම් කර්කශ පරිසරයක වුවත් එහි සමගිය මෙන්ම හාස්‍ය රසයද පිරී තිබුණි. 

නැවතත් මම ජෝන් ලෙනන්ගේ පරිකල්පිත ලෝකය දුටුවෙමි.


මා කුඩා කල සිටම දැන හඳුනන සියළු දෙනාම පාහේ අයත් වුයේ ලාංකික සමාජයේ පහල මධ්‍යම පංතියටය. අදටත් ඒ සියලු දෙනාම පාහේ අයිති වන්නේ පහල මධ්‍යම පංතියටය. සමහරුන් පහල මධ්‍යම පංතියේම ඉහල හෝ පහල ස්ථර වලට සංක්‍රමණය වී ඇත. එලෙසම සමස්ථයක් වශයෙන් පසුගිය දශක කිහිපයේදී සමාජ පංති තුල ඇතිවූ යම් ධනාත්මක වර්ධනයන් හේතුවෙන් ඔවුන් පංතිය පිටින්ම පහල මධ්‍යම කළාපයේ තරමක් ඉහලට එසවී ඇත. 

නූතන බටහිර වර්ගීකරණයට අනුව (Birdsall, 2010), දිනකට ආදායම ඩොලර් 10ට වඩා වැඩි ජනතාවගෙන් 95% දක්වා පිරිස මධ්‍යම පංතිය ලෙසත් ඊට ඉහල 5% ධනපති පංතිය ලෙසත් වර්ගීකරණය වෙයි. ආසියාව සඳහා මීට ඉහත කරන ලද වර්ගීකරණයන් කිහිපයක මෙම පහල අදායම් මට්ටම ඩොලර් 2 ලෙස සලකා තිබේ (Banerjee and Duflo, 2007; Ravallion, 2009). 

වසර 2009 දී මා මාස කිහිපයක් ස්වීඩනයේ ගත කල අතර එහිදී වරක් මට මහාචාර්ය ගෝරාන් සුන්ඩ්ක්විස්ට් සමග අදහස් හුවමාරු කරගැනීමේ අවස්ථාව උදාවීය. එතුමා ආසියානු සමාජ ක්‍රම පිළිබඳව හසල දැනුමක් ඇති ස්වීඩන් ජාතික සමාජ විද්‍යාඥයෙකි. ඔහුගෙන් මම මෙසේ ඇසුවෙමි. 

"දකුණු ආසියාවේ සමාජ පංති වර්ගීකරණය පිළිබඳව ඔබගේ අදහස කුමක්ද?"

"මට හිතෙන විදියට දෛනික ආදායම මත පදනම් වෙච්ච මේ බටහිර අර්ථ දැක්වීම් ඉතා බොළඳයි. දකුණු ආසියානු සමාජය ඉතා සංකීර්ණයි. එය වර්ගීකරණය කිරීම සඳහා අපි මිනුම් දඬු කිහිපයක් යොදා ගත යුතුයි. මෙම සමහර මිනුම් දඬු නිරීක්ෂකයා මත යැපෙන (subjective)  පරාමිති විය හැකියි". මහාචාර්ය ගෝරාන් කියාගෙන යයි.


"මට පෙනෙන විදියට ආසියාවේ බොහෝ රටවල ඉහල සහ පහල ලෙස මධ්‍යම පංතිය කළාප දෙකකට බෙදෙනවා. මෙම කළාප දෙකේ හැසිරීම එකිනෙකට බොහෝ වෙනස්. ඉහල මධ්‍යම පන්තිය හුඟක් කාරණා වලදී ධනපති පන්තිය සමග සමපාත වනවා. එහෙත් පහල මධ්‍යම පංතිය තුල විශාල උප-කුලක සහ උප-ස්ථර ප්‍රමාණයක් තිබෙනවා. බොහෝ පහල මධ්‍යම පාංතිකයන් තම වපසරිය පිළිබඳව ඇති අනවබෝධය නිසා අතිශයින් ව්‍යාකුල තත්වයට පත්වන අවස්ථා මම දැක තිබෙනවා". මේ ඔහුගේ අදහසයි.   

මහාචාර්ය ගෝරාන්ට අනුව සමාජ ස්ථරයක මට්ටම මැනීම සඳහා ගත හැකි හොඳම මිනුම් දණ්ඩ නම් එම සමාජයේ පවුල් ඒකකයකට මානසික නිදහසින් යුතුව පරිභෝජනය කල හැකි සේවා සහ භාණ්ඩ ප්‍රමාණයයි.

තරුණ වියේදී මගේ කිට්ටුවන්තම මිතුරන් සිටියේ දකුණු පළාතේ එක්තරා ප්‍රදේශයකය. එබැවින් මා සමහර සති අන්ත වල මෙම ප්‍රදේශයට ගියෙමි. එහිදී මා දකින එක් විශේෂත්වයක් වුයේ බොහෝ නිවෙස්වල අලුතින් මිලට ගත් පුටු සෙටිය (මෙය නිතර යෙදෙන ව්‍යවහාරයයි) පොලිතින් ආවරණ යොදා සුරක්ෂිත කිරීමයි. 

එපමණක් නොව සමහර ඇඳන් මෙට්ට පවා පොලිතින් කවර යොදා ආවරණය කිරීම එකල පුරුද්දක් විය. මෙමගින් පැල්ලම් පළුදු වලින් තොරව ගෘහ භාණ්ඩය පවත්වා ගැනීම නිවැසියන්ගේ අභිප්‍රාය වන්නට ඇත. එහෙත් මෙම කවර මත හිඳගැනීම හෝ නිදා ගැනීම අතිශය අපහසු (uncomfortable) කටයුත්තක් විය. එහෙත් ගෘහ භාණ්ඩයේ අලුත් පෙනුමේ නාමයෙන් නිවැසියන්ද, අමුත්තන්ද මෙම ගැහැට ඉවසීය. 

කල්ගත වන විට මෙම කවරය දුර්වර්ණ වී ගියත් එය නොගලවයි. කවදා හෝ කවරය ගලවන දවසට භාණ්ඩය අළුත් පෙනුමෙන් පවතින බව නිවැසියන් සිතයි. එහෙත් මේ කවදා, කවදාවත් එළබෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට පුටුව දිරා එය ඉවත්කළ යුතු දිනයක් උදාවෙයි. 



මේ තත්වය නොයෙකුත් ආකාරයෙන් මම ලංකාව පුරාවටම දැක ඇත්තෙමි. සමහර සුඛෝපබෝගී වාහන අයිතිකරුවන් එය මිළදී ගත් දින සිටම වද වෙන්නේ එය භාවිතා කිරීමට වඩා එය ආරක්ෂා කරගැනීමටයි. ඒ එය විකුණන දිනෙක හොඳ මට්ටමෙන් පවත්වා ගැනීමටයි. වාහනයක් මිළදී ගැනීමේදී තම අවශ්‍යතාවයට වඩා එහි second-hand value එක ගැන සිතීම පහල මධ්‍යම පන්තියටම ආවේණික විශේෂත්වයකි.   

මේ අනුව ඉහත පුටු සෙටිය හෝ මෝටර් රථය එහි අයිතිකරුවන් අයත් සමාජ මට්ටමට මානසික නිදහසින් යුතුව පරිභෝජනය කල හැකි භාණ්ඩ නොවේ. එනම් ඔවුන් සැබෑවටම අයත්වන සමාජ මට්ටම සහ ඔවුන් ආයෝජනය කර ඇති සමාජ මට්ටම අතර පරතරයක් පවතී. 

ලංකාවේ ඉහල මධ්‍යම පන්තිය සහ ධනපති පන්තිය තුල මෙන්ම නාගරික සහ ග්‍රාමීය පහල පන්තිය (දුප්පත්) තුලද මම මේ විශේෂත්වය නොදකිමි.

ධනපති පන්තිය ජැගුවර් රථයක් මිලදී ගන්නේ එය ගරාජයේ තබා පරණ ජපන් වාහනයක වැඩට යාමට නොවේ. ඔවුන් කනස්සල්ලට පත්වන එකම කරුණ එම රථය අදාළ අධි වේග පරාස තුල ධාවනය සඳහා ලංකාවේ මාර්ග නොමැති වීමයි. 

දුප්පත් ගැමි ගෙදරක හෝ කම්කරුවෙකුගේ නිවසකද ඔබට පොලිතින් කවර දැමු ගෘහ භාණ්ඩ දකින්න ලැබෙන්නේ නැත (ලැබුනත් ඒ කලාතුරකිනි). ඉඳහිට හෝ ලැබෙන, ඔවුන්ගේ මට්ටමින් සුඛෝපබෝගී වන, ඕනෑම දෙයක් ඔවුන් සතුටින්, නිදහසින් භුක්ති විඳිනු දකින්නට ලැබේ.


එදා වේල සරිකරගන්නා දුප්පත් කම්කරුවා, බලහත්කාරයෙන් පන්ති සටන් සඳහා ඇදගෙන යන්නේ මෙම මානසික ආතතියෙන් පීඩා විඳින පහල මධ්‍යම පන්තිකයාය. ඔවුන් මෙම අරඟල වල අණ දෙන නිලධාරීන් වෙති. ආගම් බේද, ජාතිවාද, ජාතික වාද, පුද්ගල වන්දනා, විදේශ කුමන්ත්‍රණ, රටේ කුමක් කරන්න ගියත් නැගෙන විරෝධතා මෙන්ම තවමත් අළු යට ගිනි පුපුරු සේ පවතින කුළ බේදයද පහල මධ්‍යම පන්තියේ ඛේදවාචකයන්ය. මෙම පන්තියට අයත් ඉහල උගතුන් යැයි සම්මත පුද්ගලයන් පවා වතපොත තුල පළ කරන ඍණාත්මක අදහස් සහ පසුගාමී ආකල්ප පෙන්වා දෙන්නේ ව්‍යසනය කෙතරම් ගැඹුරට ඔඩුදුවා ඇත්ද යන බවයි. 


මහාචාර්ය ගෝරාන් පවසන පරිදි මෙම පහල මධ්‍යම පන්තියේ ඛේදවාචකයට හේතු වන්නේ එම සමාජ පන්තියේ පවතින තමාගේ උප-ස්ථරය පිළිබඳව ඇති අනවබෝධය සහ ඔවුනොවුන් අතර ඇති දැඩි තරඟකාරිත්වයයි. බොහෝ දෙනෙක් මානසිකව ජිවත් වන්නේ (වියදම් කරන්නේ) තමාගේ උප-ස්ථරයට මහලක් හෝ දෙකක් ඉහළිනි. සමහරු පහල මධ්‍යම පාන්තික ආර්ථික තත්වයක සිටියත් ඉහල මධ්‍යම පන්ති හෝ ධනපති පන්ති තත්වයන් සමාජය වෙත විදහා පෑම වෙනුවෙන් වියදම් කරති. මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ මෙම පන්තියේ බොහෝ දෙනා අධික ලෙස ණය වීමත්, ආර්ථික වශයෙන් දැඩි අසීරුතාවයන්ට පත්වීමත්ය. 

ඉහත කරුණු මත දැඩි මානසික ආතතියකට ගොදුරුවන සමස්ත පහල මධ්‍යම පාන්තික සමාජය නිරතුරුවම තම ව්‍යසනයට හේතු සොයයි. පංසලේ, පල්ලියේ, මංගල්‍ය-අවමංගල්‍ය උත්සවයේ, කාර්යාලයේ, කැන්ටිමේ, පාර තොටේ මෙම පිරිස හමුවන හැමවිටම වාගේ සංවාද ගොඩ නැගෙන්නේ තමා පත්වී ඇති අසීරු තත්වය පිළිබඳවයි. මෙහිදී ඔවුනට එක් කාරණයක් පසක් වෙයි. එනම් තමා තනිවී නොමැති බවයි. අනෙකාටද තමාගේ ගැටළුව ඇත. අනෙකාත් තමන්ගේ වලේ සිටීම බොහෝ දෙනෙකුට සහනකාරී හැඟීමක් ඇතිකරයි. 

උද්ගතවී ඇති ව්‍යසනකාරී තත්වයට හේතුව තමාගේ පැවැත්මේ අඩු ලුහුඬු කම් බව පිළිගැනීමට මේ කිසිවෙකුත් මැලිවෙති. ඒ වෙනුවට තවත් කාරණා සිය ගණනක් ඔවුන්ගේ සාකච්චා මණ්ඩපයට පැමිණෙයි. අමනුෂ්‍ය දෝෂ, ග්‍රහ දෝෂ, අන්‍යාගමිකයන්, අන් වර්ගයන් (ජාතින්), ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණ, දේශපාලන දෝෂ, රැකියා ප්‍රධානීන්ගේ දෝෂ, නෑදෑයන්ගේ බලපෑම්, අසල්වැසියාගේ බලපෑම් ආදී කරුණු රාශියක් මේ අතර වෙයි. තමන්ගේ අභාග්‍යට හේතුව ලෙස තමන්ගෙන් ස්වායත්ත සාධකයක් සෙවීම මිනිස් ගතියයි. ඒ අතින් පහල මධ්‍යම පාන්තිකයා සුපිරි මිනිසෙකි. 

මෙම තත්වය මැනවින් වටහා ගත් පිරිසක්ද මෙම සමාජ ස්ථරය තුලම ජිවත් වෙයි. ඒ ජ්‍යෝතිෂ්‍යවේදීන්, කපටි දේශපාලකයන්, දුස්සීල පුජ්‍ය පක්ෂය, බඩගෝස්තරවාදීන් (දේශීය මෙන්ම විදේශීය බලවේග මත යැපෙන) ආදීන්ය. කලින් කලට ඔවුහු කුමක් හෝ රංගනයක් වේදිකා ගත කරති. ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන ගොදුරු බිම වන්නේ පහල මධ්‍යම පන්තික සමාජයයි.    



කාර්යාලීය කාර්ය සහයකයන්ගේ සහ සුළු ව්‍යාපාරිකයන්ගේ සිට ප්‍රසිද්ධ නීතිඥයන්, විශේෂඥ දොස්තරවරුන්, විධායක ඉංජිනේරුවන් දක්වා කුමන රැකියාව කලත් අප බොහෝ දෙනෙක් අයත් වන්නේ මෙම පහල මධ්‍යම පන්තියටයි. තමන්ගේ මෙන්ම රටේද බොහෝ ඛේදවාචකයන්ට මුල් වන්නේ මෙම පහල මධ්‍යම පංතියයි. 

පහල මධ්‍යම පංතියේ ඛේදවාචකය අද වන විට විෂම චක්‍රයක් තුලට ඇතුළුවී තව තවත් ඛේදනීය තත්වයකට පත්වෙමින් තිබේ. 

පහල මධ්‍යම පංතියේ සිංහලයා ගිනි තබන්නේ එම පන්තියේම මුස්ලිම් මිනිසාගේ කඩයයි. ජාති දෙකේම ඉහල පංතිවල අයිතිකරුවන්ගේ  ගොඩනැගිලි ගිනිගන්නවා අප දැක නැත.

පහල මධ්‍යම පන්තියේ යූ එන් පී කාරයා පහර දෙන්නේ එම පංතියේම ශ්‍රී ලංකා කාරයාටයි. දෙපසේම ඉහල පංති වල දේශපාලුවන් ගුටිකනවා අප දැක නැත. 

පහල මධ්‍යම පංතියේ දොස්තරලා සහ වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෝ විරෝධතාවය පළ කරන්නේ තම පන්තියේම තවත් කෙනෙකුට ඉගෙන ගත හැකි පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට එරෙහිවයි. ඉහල පංතිවල දරුවන් විදේශ ගතවී වෛද්‍ය උපාධි ලබාගැනීම ඔවුන්ට ප්‍රශ්නයක් නැත. 

මහාචාර්ය ගෝරාන්ට අනුව මෙම තත්වයෙන් සමාජයක් ගලවා ගත හැකි එකම ක්‍රමය නම් සමාජ මානසිකත්වය (societal mindset) වෙනස් කිරීමයි. තමා ජිවත්වන සමාජ ස්ථරය තේරුම් ගැනීම සහ ඊට අනුරූපව තම සිතුම් පැතුම්, බලාපොරොත්තු (expectations), ජිවන රටාව සහ වියදම් සකස් කරගැනීම පිළිබඳව සමාජයට පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබාදිය යුතුව ඇත. මෙහිදී අවධාරණය කල යුත්තේ වර්තමානය තුල තමා අයත්වන සමාජ ස්ථරයේ සැබෑ ලෙස ජීවත්වීමට සමාජය හුරුකිරීම මිස ඉහල සමාජ ස්ථරයන් කරා පුද්ගල මට්ටමින් හෝ සමාජයක් ලෙස පියනැගීම වාරණය කිරීම නොවේ. 

විෂම සමාජයක ඉහත පියවර ක්‍රියාත්මක කිරීම කිරීම පහසු නැත. එහෙත් අප කෙසේ හෝ මේ සඳහා සමාජ නායකත්වයක් සොයා ගත යුතුය. 
සමාජ-නායකත්වය යනු තනි පුද්ගලයෙක් මෙහෙයවන ක්‍රියාදාමයක් නොවේ. තනි තනි වශයෙන් කිහිප දෙනෙක් එකම අදහස සමාජ ගත කරන විට සමාජ නායකත්වයක් ගොඩ නැගේ. මීට තව තවත් පිරිස එකතුවන විට සමාජ නායකත්වය වර්ධනයවෙයි. එසේම පුළුල් වෙයි. මෙම නායකත්වයේ ක්‍රමවේදය ගොඩනැගීමද එක් අයෙකුගේ කාර්යභාරයක් නොවේ. එය සමස්ත නායකත්වයේම වගකීමකි. මේ සඳහා වේදිකා රාශියක් ඇත. පහල මධ්‍යම පන්තියේම අගතිය සඳහා භාවිතා වන වතපොත, අනෙකුත් මාධ්‍ය, කාර්යාලය, පාර තොට, සාමාජීය එකතුවීම්  ආදිය සමාජයේ සුගතිය සඳහාද යොදාගත හැක. 

සමාජයේ ජිවන රටාව යහපත් වන විට එය ආර්ථික වශයෙන් සවිමත් වෙයි. සවිමත් ආර්ථිකයක් ඇති සමාජයක වාර්ගික, ආගමික, දේශපාලනික විෂමතා වියත් සංවාද (educated dialogues) බවට පත්වෙයි. එවිට බොහෝ ගැටළු, ගැටළු නොවන බව බහුතරයකට ඒත්තු යයි. 

මේ නායකත්වයට උර දීම අප සැමගේම යුතුකමකි.