Follow this Blog

Thursday, 23 February 2017

දුප්පතාණෙනි...! දුප්පතෙකු සේම සිටිනු මැනව....



මහාචාර්ය යමමොටෝ වයෝවෘද්ධ විද්‍යාඥයෙකි. පසුගිය සතියේ ජපානයේ කල සංචාරයේදී මට ඔහුව හුමුවුණේ වැඩමුළුවක දිවා භෝජන විරාමයේදීය. වාසනාවකට අප දෙදෙනා තරමක වෙනස් විෂය පථ වලට අයත් වූ බැවින් අපේ කථාව විද්‍යාවෙන් ඈතට ගියේය.

"ඔබේ රටේ දුප්පතුන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස කීයද?" මම ඔහුගෙන් ඇසුවෙමි.

"එහෙම කට්ටියක් අපේ රටේ නැහැ" යමමොටෝ මහතා මෘදු ස්වරයෙන් කිවේය. වියපත් ඔහුගේ කටහඬේ ඇත්තේ වෙව්ලන ස්වරයකි.

"ඔබ කොහොමද එහෙම කියන්නේ. ඕනෑම රටක දුප්පතුන් ප්‍රතිශතයක් සිටිනවා".

"ජපන් ජාතිකයන්ගේ අදහස අනුව දුප්පතා යනු අනෙකෙකුගේ ආර්ථික පිහිටෙන් ජිවත්වන පිරිසක්. අපේ රටේ එහෙම අය දැන් නැහැ"

"කලින් හිටියද?"

"ඔව්, මට මතක ඇති කාලය වන විට මගේ පිය සහ මව දුප්පතුන්. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පස්සේ අපේ රට ආර්ථික වශයෙන් බිමට සමතලා වුනා", යමමොටෝ මහතා ඉතා සෙමෙන් වචන ගලපයි.

"අපි කෑවේ බිව්වේ රජයෙන් නොමිළේ ලැබුණු ආහාර පාන. ඒ සඳහා අපේ පවුලට සළාක පොතක් දීල තිබුණා. ඇදුම් පැළදුම් පවා සලාකයට අපට ලබා දුන්නා. අපේ තාත්තා මේ ගැන බොහොම ලජ්ජා වුණා. වරක් ඔහු මිතුරෙකු සමග රණ්ඩුවකට පවා පැටලුනා ඔහුව දුප්පතෙකු යයි ඇමතූ නිසා".

"අපේ වැඩිහිටියෝ ඉතාම මහන්සි වෙලා වැඩ කළා. මා කුඩා කාලේ වෘතිය සමිති හෝ වැඩ වර්ජන කියා දෙයක් අසා තිබුණේවත් නැහැ. මම ඒවා ගැන ඉගෙන ගත්තේ රුසියානු පරිවර්තන කියවලා".

"ටික කාලෙකට පස්සේ රජයෙන් ඉල්ලීමක් කළා ඇති හැකි තත්වයට පත්වන අය සළාක පොත් නැවත බාර දෙන ලෙස. අපේ ගමෙන් මුළින්ම සලාක පොත බාර දුන්නේ මගේ පියා. ඒ ගැන ඔහු මැරෙන තුරුම උදම් ඇනුවා. 1950 ගණන්වල මැද භාගේදී මේ සළාක ක්‍රමය සම්පුර්ණයෙන්ම නැති කළා. ඒ තමයි රටේ දුප්පතුන්ගේ අවසන් වීම. ගමේ හැමෝම එදා උත්සව පැවැත්වුවා".

70 දශකයේ අග භාගයේදී ලංකාවේ සළාක කූපනය හෙවත් හාල් පොත අහෝසි කළදා මට තවමත් මතකය. ගුවන් විදුලිය හරහා අයවැය කියවීම අසා සිටි බොහෝ දෙනා මේ ප්‍රවෘතිය කණ වැකෙත්ම දරුණු ලෙස උරණ වුහ. අපගේ අසල්වැසියෙක් මිදුලට පිවිස "ඔය කාලකණ්නි මිනිහගේ ඔලුවට හෙණ හතක් පාත්වෙන්න ඕනේ" කියමින් එවකට සිටි පාලකයාට මහා හඬින් සාප කරන්න විය.



දුප්පත්කම යනු දකුණු ආසියාතික දේශපාලනයේ කප් රුකයි. මා දකින්නේ මෙය සමාජවාදය විසින් ලොවටම කියා දුන් පාඩමක් ලෙසයි. අපේ සෑම දේශපාලකයෙක්ම සටන් වදින්නේ දුප්පතුන් වෙනුවෙනි. ඒ දුප්පත්කම රැකගැනීම සඳහාය. එසේ නොමැතිව දුප්පත්කම තුරන් කිරීම සඳහා නොවේ.

ජපනාට දුප්පත්කම ලැජ්ජාවකි. ලාංකිකයාට එය ආයුධයකි.  

"අපි දුප්පතුන් වෙනුවෙන් මරණය තෙක් සටන් කරමු". 

"දුප්පතාට නොමිළේ දෙන දෙයට අත නොතබනු".

"අපේ ශක්තිය දුප්පත් කමයි".

මේ, ලාංකික දේශපාලකයා දුප්පත්කම උත්කර්ෂවත් කරන සටන් පාඨයි. දුප්පත්කම ආභරණයක් බැවින් එය සදාකාලිකවම ගෙලේ එල්ලාගෙන සිටීමට ඔවුන් ජනතාව පොළඹවයි. 

දුප්පත්කම තදින්ම උත්කර්ෂයට නංවන දේශපාලකයන් සහ ඉහළ පෙලේ වියතුන් කිහිප දෙනෙකුගේ දරුවන් මම පෞද්ගලිකවම හඳුනමි. ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් ඇමරිකාවේය, නැත්නම් යුරෝපයේ, කැනඩාවේ හෝ ඕස්ට්‍රේලියාවේය. ලංකාවේ සිටියත් තරු පහෙන් පහළට සුළු වෙලාවකට හෝ බසින්නේ ඔවුන්ටත් දේශපාලනය කිරීමට අවශ්‍ය නම් පමණි. 

ජපානයත් ලංකාවත්, පටන්ගත් ස්ථානයත් අද සිටින ස්ථානයත් අතර වෙනස තීරණය කිරීමට මේ කාරණය බෙහෙවින් පාදක වන්න ඇති බව මගේ හැඟීමයි.

දේශපාලකයාට දුප්පත්කම ආරක්ෂා කරගත යුතුවන්නේ ඔහුට සාධනීය දේශපාලනයක් කරගැනීමට තරම් හැකියාවක් හෝ අවශ්‍යතාවයක් නොමැති වූ විටය. සාධනීය දේශපාලනය කටුකය. එය කල් ගත වන ව්‍යාපෘතියකි. ජපානය මේ සඳහා දශකයක පමණ කාලයක් ඉතා දුෂ්කර ගමනක් ගියේය. සිංගප්පුරුවට, තායිවානයට සහ දකුණු කොරියාවට ඊට වඩා අඩු දුෂ්කරතාවයකින් දශක තුනක් පමණ ගත කරන්න සිදු විය. මැලේසියාව, තායිලන්තය, වියට්නාමය තවමත් ගමන් කරයි. මන්ද ඔවුන්ගේ දේශපාලනයේ යම් කොටසක් තවමත් දුප්පතුන් මත යැපෙන බැවිනි.

සියයට සියයක්ම දුප්පත්කම මත යැපෙන ලාංකික දේශපාලනය තවත් චිරාත් කාලයක් මේ ගමන යනු ඇත.









Saturday, 21 January 2017

ක්‍රෝටන් කොළ, කොස් කොළ සහ ජනතාව




අසූව දශකයේ පැවති ජනපතිවරණ වේදිකාවේ ජනාධිපති අපේක්‍ෂක රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා ඉතා ආකර්ෂණීය ලෙස දේශපාලන පොරොන්දුවක් ඉදිරිපත් කළේය.

"මේ රටේ හාමතේ ඉන්න උදවියට මම පාන් කන්න දෙනවා 
පාන් කන අයට බත් පිගානක් දෙනවා 
බත් කන අයට බුරියානි එකක් දෙනවා 
බුරියානි කන අයට අතුරුපසට කෙසෙල් ගෙඩියක් දෙනවා ....."

රටේ සෑම ස්ථරයකම ආර්ථික තත්වය නගා සිටුවන බව එදා ප්‍රේමදාස මහතා පැවසුවේ එලෙසයි...

තවත් තැනකදී ප්‍රේමදාස මහතා මෙසේ කිවේය.

"කකුල පිච්චි පිච්චි ඇවිදින අප්පුහාමිලට මම සෙරෙප්පු දෙනවා 
සෙරෙප්පු දාපු සිරිපාලට සපත්තු දෙනවා"

ප්‍රේමදාස මහතා කකුලේ ඇඟිලි තුඩු වලින් ඉස්සෙමින් තම රළු, ග්‍රාම්‍ය කටහඬින් මේ කරුණු ඉදිරිපත් කරන විට මහජනතාව ඔල්වරසන් හඬ දෙමින් ඔහුට චන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට පෝලිම් ගැසුනේය. ඔහු තම පොරොන්දු ඉටු කලාද නැද්ද යන්න මම විග්‍රහ කිරීමට උත්සහ නොකරමි.

ඊට දශක දෙකකට පසු එම පක්ෂයේම ජනාධිපති අපේක්‍ෂක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා මේ කාරණය කිව්වේ මෙලෙසයි. 

"අපි මේ රටේ නංගිලාට මල්ලිලාට රත්තරං බ්‍රේස්ලට් දෙනවා 
බුලත් විට කන මාමලාට චුවින්ගම් හපන්න දෙනවා 
අමුඩේ ගහගෙන මඩේ බහින ගොවි රාළලාට ඩෙනිම් කලිසම් අන්දනවා"

මෘදු කටහඬින්, ඕලාරික ස්වභාවයෙන් මේ කතාව පැවසු රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා වැඩේ අනාගත්තා පමණක් නොව ජනතාව ඉදිරියේ පෞරුෂයෙන් තොර කවටයෙකු බවට පත් විය.

මේ සිද්ධිය මට මතකයට නංවන්නේ මෑතකදී ඇතිවූ ආදේශක ආහාර පිළිබඳ කථිකාවතයි.

මා කිහිප විටක් පවසා ඇති ආකාරයට ලංකාවේ මිනිසුන් මූලික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමේදී කරන වැරදි කිහිපයක් මුළු රටේම ආර්ථිකය බිඳ දැමීමට හේතුවෙයි. කාන්තාවගේ ප්‍රධාන ඇඳුම (රජයේ සේවය සඳහා නිල ඇඳුම) වන සාරිය 100% ක් ආනයනය කරයි. රටේ සම-ප්‍රධාන ආහාරය වන පාන් සහ ඒ ආශ්‍රිත අනෙකුත් කෑම වර්ග සාදන තිරිඟු පිටි 100% ක් ආනයනය කරයි. ලැයිස්තුව බොහෝ දිගය. මේ ආකාරයට රටකට ඉදිරියට යා නොහැක. එක්කෝ අප මෙම පුරුදු වෙනස් කරගත යුතුය නො එසේ නම් පුරුද්ද පවත්වාගැනීමට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය /නිමි ද්‍රව්‍ය මෙරටේ නිෂ්පාදනය කරගත යුතුය.

මේ අනුව නියඟයක් ඇතිවුනා හෝ නැතිවා හෝ අප දේශීයව ලබාගත හැකි ආදේශක ආහාර වලට සංක්‍රමණය වීම ජාතික අවශ්‍යතාවයකි. මෙහිදී කොස් පොළොස්, දෙල්, බතල, මයියොක්කා, ගහල, කොමඩු වර්ග ආදී මෙම කාර්ය සඳහා යොදාගත හැකි ආහාර භෝග වර්ග රාශියක් ලංකාවේ ඇත. මේවායින් සමහර භෝග සඳහා ජලය අවශ්‍ය වන්නේ ඉතා ස්වල්ප වශයෙනි. 

කෘෂි ඉංජිනේරු පර්යේෂණ අංශයේ යුතුකම වන්නේ මෙම ආහාර භෝග ඕනෑම තත්වයක් යටතේ වගා කිරීමට හැකිවන පරිදි වැඩි දියුණු කිරිමත් ජනතාවට පහසුවෙන් ආහාර සකස් කරගත හැකි ආකාරයෙන් මූලික ඵලදාවට අගය එකතු කිරීමත්ය. උදාහරණයක් ලෙස; බතල පිටි වලින් පාන් සහ වෙනත් බේකරි නිෂ්පාදන සෑදිය හැකි පරිදි වැඩි දියුණු කිරීමට මීට වසර 25ට පමණ පෙර ලංකාවේ තාක්‍ෂණවේදීන් සමත් විය. එහෙත් තිරිඟු පිටි ආනයන මාෆියාව විසින් මෙම සොයා ගැනීම යටපත් කරන ලදී. මෙක්සිකෝවේ සහ කොලොම්බියාවේ මයියොක්කා පිටි වලින් පාන් පමණක් නොව පිට්සාද සාදනු මම දැක ඇත්තෙමි. එම ආහාර තිරිඟු පිටි නිෂ්පාදන වලට වඩා බොහෝ සෙයින් රසවත්ය. 

සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ සමයේ මේ පිළිබඳව ඉතා සුභදායි දේශපාලන දැක්මක් තිබුණේය. එහෙත් එම රජයේ සමහර අදුරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති නිසා මෙයින් නිසි ඵල නෙලා ගැනීමට නොහැකි වූ බව මගේ හැඟීමයි. 

පසුගියදා මෙම රජයේ අමාත්‍යංශ නිලධාරීහු තම අගමැතිවරයා අනුගමනය කරමින් මෙම මහඟු කර්තව්‍ය පුර්ණ විකටාංගයක් බවට පත් කලෝය. 

නියගයට මුහුණ දීමට නම් ක්‍රෝටන් කොළ, කොස් කොළ, තේ දළු ආහාරයට ගැනීමට ජනතාව හුරු කරවිය යුතු බව ඔවුන් පවසයි. මෙය මහා විකාර සහ හාස්‍යජනක ප්‍රකාශයකි. නියගයකට ඔරොත්තු දෙන ක්‍රෝටන්, කොස්, තේ වර්ග සොයා ගැනීම ලෙහෙසි නැත. අනෙක් අතට තේ දළු කෑමට වඩා කාර්ගිල්ස් එකකින් බාස්මතී සහල් මිලදී ගැනීම ලාබ දායක වනු ඇත. ක්‍රෝටන් කොළ, කොස් කොළ කෑමට පෙර මේ රටේ වැඩි දියුණු කර භාවිතය ප්‍රචලිත කල යුතු ආහාර වර්ග බොහෝ ඇත. 

සමස්ථයක් වශයෙන් මා දකින්නේ මේ රටේ දේශපාලන දර්ශණය පූර්ණ ප්‍රතිශෝධනයකට ලක් කිරීමට කාලය එළඹ ඇති බවයි. දේශපාලකයාට රුපියල් මිලියන සිය ගණනක් වටිනා වාහන ආනයනය කරමින්, එය සාධාරණීකරණය කරමින් සිටිනා කාලයක මහජනතාවට කොස් කොළ කෑමට සුදානම් වන්න යැයි පැවසීම සමාජය තුලින් පාලකයා කෙරෙහි දරුණු වෛරයක් ඇති කිරීමට හේතු වන බව සියල්ලෝම සිහි තබා ගැනීම යෙහෙකිය. 



Tuesday, 10 January 2017

සුදු සුදු ලෙසත්, අළු අළු ලෙසත්, කළු කළු ලෙසත්....




මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ පාලන සමයේ දකුණු අධිවේග මාර්ගය සාදා නිම කළේය. ඒ පිළිබඳව බොහෝ වාද විවාද ඇතිවිය. වසර කිහිපයකට පසු මහා කඳු පවා නාය ගිය අධික වර්ෂාපතනයක් ඇතිවිය. අධිවේග මාර්ගයේ ස්ථාන කිහිපයක කාපට් තට්ටුව ගැලවී ගොස් තිබුණි. මහින්ද විරෝධියෝ ආසියාවේ ආශ්චර්යය යැයි සරදම් පාමින් එම ගැලවී ගිය කාපට් තට්ටුවල පින්තුර දැමීය. 

අධිවේගී මාර්ගය සැදීමේදී එයට අසාධාරණ ලෙස ඉතා අධික මුදලක් වැය කිරීම අපි දැඩිව විවේචනය කළෙමු. එහි තිබු වරද මා දකින තරමින් එයයි. එහි තාක්‍ෂණයේ විශාල ගැටළු සහිත ක්‍රමවේදයක් තිබුණේ නැත. යුරෝපයේ සහ ඇමරිකාවේ පවා මිනිසුන් අතින් වූ නිමැවුම් ස්වභාව ධර්මයාට අවනත වී සුන්බුන් වන අයුරු අපි අනන්තවත් දකිමු.

තමා සුදු යැයි සම්මත කරගත් චරිතය තාර නෑවත් පෙනෙන්නේ සුදටය. කළු චරිතය කිරෙහි ගිලී සිටියත් කළුමය.

මේ මිනිසුන් සුදු සහ කළු ලෙස බෙදීම දේශපාලනයෙන් පටන්ගෙන ලංකික ජන විඥාණයේ සෑම අස්සකට මුල්ලකටම ඇදී ගිය මනෝ භාශිකයකි.  ලංකාවේ අප දකින සමාජීය සහ ආර්ථික වශයෙන් පිරිහීමේ ප්‍රධාන මූලය මෙය යැයි මට සිතේ.

හම්බන්තොට වරාය ව්‍යාපෘතිය පිළිබඳව මම දැඩි විවේචනාත්මක ලිපි කිහිපයක්ම පළ කලෙමි. මා දකින ආකාරයෙන් එහි සිදුවූ විශාලම වරද නම් ජාත්‍යන්තර වරායක් ගොඩනැගීමේදී අනුගමනය කල යුතු ව්‍යාපාරික ක්‍රමෝපායන් කිසිවක් කෙරේ වගකිව යුත්තන්ගේ අවධානය යොමු නොකිරීමයි. මෙබඳු වරායක් ගොඩනැගීමේදී යෝජනාව අනුමත වූ වහාම අළෙවි ව්‍යාපෘතිය (marketing campaign) ඇරඹිය යුතුය. මේ සඳහා නාවුක අළෙවි කළමනාකරණය පිලිබඳ හසළ දැනුමක් සහිත අළෙවි ප්‍රවර්ධන කණ්ඩායමක් යෙදවිය යුතුය. හම්බන්තොට වරාය සම්බන්ධයෙන් මේ කිසිත් සිදු වුයේ නැත. ප්‍රතිඵලය වුයේ හම්බන්තොට වරාය අධිවේගී මාර්ගයට පිටතින් ඉදිකළ බුලත් විට කඩයක් වීමයි (අධිවේගී මාර්ගයේ වාහන දහස් ගණනක් දිනකට ගමන් කලත් බුලත් විට කඩයට වෙළදාමක් ලැබෙන්නේ නැත). 

ඉන් පසු මෙම වරාය විවෘත කිරීම තම පදවි ප්‍රාප්ති සැමරුම් උළෙල හා සමගාමිව සිදු කල යුතු බැවින් (මා දන්නා තරමට) බොහෝ භෞතික කරුණු අමතක කර ජැටියට ජලය ඇතුළු කළේය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වුයේ ජලය නොමැතිව පහසුවෙන් ඉවත් කල හැකිව තිබු වරාය මුව විටෙ වූ ගල්පරය සඳහා ඩොලර්  මිලියන 42ක් මහජන මුදලින් වැය වීමයි. මෙය එම රජය අතින් සිදු වූ බරපතල වරදකි. 


මේ කරුණු හැරුණු විට හම්බන්තොට වරාය ව්‍යාපෘතිය මා දකින්නේ කල්ගත වී හෝ සිදු කෙරුණ හොඳ ආයෝජනයක් ලෙසටයි. ඉහත කරුණු දෙක නිසා ඇද වැටුණු මේ ව්‍යාපෘතිය කෙලින් කරලීමට බහුවිද ක්‍රමවේදයන් තිබෙන බව මගේ මතයයි. වරාය චීනය සතු කිරීම එහි කළු පැහැම කෙළවරයි. ඒ වෙතට යාමට පෙර ගත යුතු ක්‍රියා මාර්ග රාශියක් තිබුණි. මහින්ද රාජපක්ෂ රජයෙන් මේ සඳහා කිසිඳු උත්සහයක් ගත බව මට නොපෙනුණි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වුයේ පෙර කොළඹට පැමිණි වාහන රැගත් නෞකා බලහත්කාරයෙන් හම්බන්තොට වරායට පිටත් කිරීමයි. ඉන්පසු මේ නෞකා වලින් ගොඩබාන වාහන රූගත කර විශාල ප්‍රවෘතියක් බවට පත් කිරීමයි. කිහිපවරක්ම වරායට පැමිණෙන නැව් නැටුම් ගැයුම් වැයුම් සමගින් පිළිගත්තේද සංදර්ශනයක් සඳහාම පමණකි. 
  

"ඔය යුද්දේ දිනුවේ රාජපක්ෂයෑ, හමුදාවේ සොල්දාදුවොනේ" මේ රාජපක්ෂ විරෝධී කඳවුරේ සංකල්පයයි.

පශ්චාත් යුධ සමයේ සිදුවූ වැරදි වෙනුවෙන් තිස් වසරක් තිබු යුධය නිමා කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ චරිතය විසින් සිදු කල අසමසම කර්තව්‍ය මකා දමනවා නම් එය නැවතත් ජාතියක් වශයෙන් අප සිදු කරගන්නා විශාල වරදකි. මන්ද එබඳු ලඝු කිරීමකින් සිදුවන්නේ අප නැවතත් රටක් ලෙස පරාදීන චින්තනයකට අනුගත වීමයි. එය අනාගතයේදී නිර්භීත නායකයෙක් බිහි වීමට ඇති මං ඇහිරීමක් වනු ඇත. සිංහයන් දහසක හමුදාවකට එක් බූරුවෙක් නායකත්වය දුන හොත් සටන කෙලවර වන්නේ සිංහයන් සමග බූරුවාගේද දිවි කෙලවර වීමෙනි.  එහෙත් එක් සිංහයෙක් නායකත්වය දෙන බූරු හමුදාවකට සටනක් අපහසුවෙන් හෝ ජයගත හැකි වනු ඇත. 

"මොනවා නැතත් යුද්දේ දිනෙව්ව නායකයා බලයේ ඉන්න ඕනේ" මේ රාජපක්ෂවාදී කඳවුරේ තර්කයයි. 

තම නායකයාට ඇති ලැදියාව නිසාම ඔහුගේ  සාර්ථකත්වය පිළිබිඹු කල යුද්ධය අවසන් වූ පසුත් ඒ තුලම ජීවත්වීම මානසික විශාධියකි. ලංඩනයේ හෝ මදුරාසියේ කොටි කොඩිය වනමින් තරුණයෙක් කෑගසන විට "මගේ අම්මෝ යුද්ධය ආයෙත් එනවෝ. මහින්ද රාජපක්ෂ නැතිව බැරියෝ" කියමින් වතපොතේ විලාප දෙන්නේ මේ මානසික අසංතුලිත තත්වයෙන් පෙලෙන්නවුන්ය. ජාතියක් වශයෙන් ඉදිරියට යාමට නම් අප මේ මානසික ව්‍යාධියෙන් මිදිය යුතුය. 

රනිල් වික්‍රමසිංහ රජයට තම ව්‍යාපාරික හැකියාව පිළිබඳව අංශු මාත්‍රයක විශ්වාසයක් නැති සේයකි. ඔවුන් රටේ සියලුම ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ මට්ටමින් හෝ වෙනත් රටකට ලබා දීමට උත්සුක වෙයි. හම්බන්තොට වරාය චීනයට පවරා ගැනීම මෙම ව්‍යාපෘතිය ආරම්භයේ සිටම තිබු චීන සැලැස්මයි (මේ පිළිබඳව මම පෙර ලිපි කිහිපයකම සඳහන් කලෙමි). නොඑසේ නම් ඔවුනට මෙම ව්‍යාපෘති ක්‍රියාන්විතයේ ඇති අඩුපාඩු මගහරවා ගැනීම සඳහා ලංකා රජයට උපදෙස් දීමට හෝ බල කිරීමට අවස්තාව තිබුණි. එහෙත් ඔවුන් එය සිදු කලේ නැත. මා බොහෝ අප්‍රිකානු රටවල දැක ඇති පරිදි ඔවුන් එය කිසි විටෙක කරන්නේද නැත. ඔරුව මොන පිට පෙරළුණත් ඔවුන් ජයග්‍රහණය කර ඇත. 

තරුණ රනිල් වික්‍රමසිංහ අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව ගෙන එන විට මම තරුණ වියට පා තබමින් සිටියෙමි. එම ධවල පත්‍රිකාවට එරෙහිව නැගී සිටි බොහෝ දෙනෙකුට එහි වුයේ කුමක්දැයි යන්න පිළිබඳව දැනුමක් ඇතැයි මම නොසිතමි. ඒ පිළිබඳව පැහැදිලි තත්ව විශ්ලේෂණයක් ලබා දීමට එදා රනිල් වික්‍රමසිංහට වුවමනාවක් තිබුනේ නැත. ඔහු සිතුවේ ඔහුට ඔහු නිවැරදියි සිතන ඕනෑම දෙයක් කල හැකි බවයි.  

අද වියපත් රනිල් වික්‍රමසිංහ කටයුතු කරන ආකාරය එදාට වඩා අංශු මාත්‍රයකින්වත් වෙනස් වී නැත. එට්කාව මෙන්ම හම්බන්තොට ඉඩම් චීනයට පවරාදීම පිළිබඳවත් රටේ විශාල කලබගෑනියක් සිදුවෙමින් පවතී. රනිල් වික්‍රමසිංහට ඒ පිළිබඳව වගක් නැත. තමා කරන දේ නිවැරදිය යන උඩඟු මතයෙන් පහලට බැස ජනතාවට කරුණු පැහැදිලි කිරීමට ඔහුට කිසිඳු වුවමනාවක් නැත. මැදිවිය පසුකල මම එදා මෙන්ම අදත් මේ විගඩම දෙස බලා සිටිමි. වෙනස නම් එදා රූප රාමුව තුලම සිට එය නැරඹු මා අද සැතපුම් දහස් ගණනක් එපිට සිට එය සිදු කිරීමයි. 

ලංකාවේ ඇගළුම් කර්මාන්ත ක්‍ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමී වු, කලකට පෙර අග්‍රගණ්‍ය ව්‍යාපාරික ආයතනයක් මේවන විට අප්‍රිකානු රටවල් දෙකක දැවැන්ත ප්‍රමාණයේ කර්මාන්ත කලාප කිහිපයක් බිහිකර ඇත. ඒ සඳහා මෙම ආයතනයට විශාල බිම් ප්‍රමාණයක් එම රටවල් මගින් කල් බදු ක්‍රමයට ලබා දී ඇත. මෙම කර්මාන්ත කළාප මගින් මෙම ලාංකිකයා (ආයතනයේ හිමිකරු) එම රටවල බිහි කර ඇති රැකියා සහ අනෙකුත් උප-ව්‍යාපාරික අවස්ථා දුටුවහොත් ඔබ හූල්ලනු ඇත. 

දැනට ලංකාවේ ඇති ඉහළම තලයේ ඇගළුම් කර්මාන්තයටම අදාළ ආයතනයක් ඉන්දියාවේ විශාකපට්නම්හි හෙක්ටෙයාර 3000 ක පමණ වපසරියකින් යුත් කර්මාන්ත කලාපයක් බිහි කර ඇති බව ඔබ නොදන්නවා විය හැක. මම ඔවුන්ගේ අකුණු ආරක්ෂණ උපදේශක වරයා ලෙස මීට වසර හත අටකට පෙර කිහිප වරක් එහි ගොස් ඇත්තෙමි. ආන්ද්‍රා ප්‍රදේශ රජය මෙම ආයතනයට කල් බදු ක්‍රමයට මෙම ඉඩම් දුන්නා පමණක් නොව විශාකාපට්නම් නගරයේ සිට කර්මාන්ත පුරය දක්වා වූ මහාමාර්ගය, ජල සැපයුම, අප-ජලය බැහැර කරන පද්ධති ආදී සියලුම පහසුකම් සපයා ඇත. ඒ වෙනුවෙන් මෙම ප්‍රදේශයට ඍජු හා වක්‍ර රැකියා ලක්ෂ ගණනක්ද, දහස් සංඛ්‍යාත උප-ව්‍යාපාර අවස්ථාද මෙම ආයතනය විසින් ලබා දී ඇත. 

ලාංකිකයන් වෙනත් රටවල කර්මාන්ත කළාප බිහි කරන විට ඒ රටවල ජනතාව ඔවුන් සිප වැළඳ ගනිද්දී, වෙනත් රටකින් ලංකාවේ ආයෝජනය කරන්න පැමිණෙන ආරංචියටම පළාත් වාසිහු ගල් මුල් ප්‍රහාරයන් එල්ල කිරීම අරඹති. මෙහි වරද මා දකින්නේ ජනතාවගේ නොව දේශපාලකයගේය. 

මෙම කර්මාන්ත කළාපය සඳහා ඉඩම් දෙනු ලබන පදනම කුමක්ද, ඒ සඳහා ලබාදෙන යටිතල පහසුකම් මොනවාද, ව්‍යාපෘතිය මගින් සිදුවන පාරිසරික බලපෑම පිළිබඳ අධ්‍යන වාර්තාව කුමක්ද, ව්‍යාපෘතියට කොපමණ චීන ජාතිකයන් පිරිසක් පැමිණෙනවාද, ලාංකිකයන්ට කොපමණ රක්ෂා සහ ව්‍යාපාරික අවස්ථාවන් ලැබෙනවාද, ආදී කරුණු රාශියක් රනිල් වික්‍රමසිංහ රජය පසින් පැහැදිලි කලයුතු වෙයි. එමෙන්ම විරුද්ධ පක්ෂය ජනතාව කුපිත කරවන්නේ නැතුව නිවැරදි සහ නිර්දය ලෙස රජය ප්‍රශ්න කල යුතු වෙයි. මෙය අද සිදු වනවාදැයි ඔබම සිතන්න. 


පසුගිය කාලයේ මා බෙහෙවින් ඇලුම් කල කථිකයන් සිටින පක්‍ෂයක් නම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. දීර්ඝ කාලීනව පැවතුන සියලු පක්ෂවලට තම අතීත කතාවේ කළු පැහැති පැල්ලම් ඇත. ජවිපෙටද එසේමය. එහෙත් වර්තමානයේ අනෙක් සියලුම ප්‍රධාන පක්ෂ මඩ ගැසීම සහ මඩ සෝදා ගැනීම තම පරම ක්‍රියාන්විතය ලෙස සලකමින් පිළුණු වූ සහ ඇල් මැරුණු දේශණා පවත්වද්දී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පමණක් යම් පමණකට හෝ හෙට දිනය වෙනුවෙන් කලයුතු දෙය පිළිබඳව යම් කතිකාවතක් ගොඩ නගමින් සිටියි. එහෙත් ඔවුන්ද තම ජනප්‍රිය "නැහැ-බැහැ-එපා" සංකල්පයෙන් ඔබ්බට පිය නැගිය යුතුව ඇත.


නවසිය අනුව දශකයේ දෙවන භාගය මා වැඩිපුරම ගතකලේ ස්වීඩනයේය. එවකට ස්වීඩන රජයේ අමාත්‍යවරියක වු මෝනා සලීන් ඊළඟ අගමැති ලෙස පත් වෙතැයි බොහෝ දෙනෙක් බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටියේය. එහෙත් අවාසනාවකට, ඇයට එරෙහිව, එවකට ස්වීඩනයේ ප්‍රමිතියෙන්, ඉතා බරපතළ වූ චෝදනාවක් නැගුණි. එනම් තම සේවා කටයුතු සඳහා ලබාදී තිබූ ණයවරපතින් ඇය තම පෞද්ගලික කටයුතු සඳහා ක්‍රෝනර් 50,000 ක් (ඩොලර් 6500 පමණ) වියදම් කර ඇති බවයි. එම චෝදනාව පිළිගත් මෝනා සලීන් එම මුදල දඩ මුදලකුත් සමග ගෙවා දැමුවත්, එම සිද්ධිය ඇයට අගමැතිධුරය අහිමි කිරීමට ප්‍රධාන හේතුවක් විය. 

මෙම කතාව මා මෙහිදී ඉදිරිපත් කලේ වෙනත් විශේෂ යමක් අවධාරණය කිරීමටය. මෙම සිද්ධිය ඇතිවූ සමයේ මෝනා සලීන් ගේ විරුද්ධවාදීහු ඇයව උපහාසයට ලක් කරමින් ප්‍රවෘති පත්‍ර වල නොයෙකුත්  ලිපි සහ කාටුන් පළ කලෝය. එම කාටූන් වල බොහෝ විට තිබුණේ ඇය විශාල බඩු මල්ලක් ඔසවාගෙන ණයවර පත පෙන්වමින් ගෙදර යන ආකාරයයි. ලිපි වලින් විග්‍රහ කෙරුණේ මෝනා සලීන් ගේ ක්‍රියා කලාපය ස්වීඩන් ජාතිකයන්ගේ ජන විඥානය දුෂණය කිරීමට ඉවහල් විය හැකි ආකාරය පිළිබඳවයි. කිසිම ආකාරයකින් ඇයගේ පෞද්ගලික ජීවිතය, ලිංගික ප්‍රවණතා, ශරීර අංගෝපාංග පිළිබඳව ජනමාධ්‍ය තුල හෝ එදිනෙදා කතා බහේදී සඳහන් වුයේ නැත.

එහෙත් ලංකාවේ......

එකයි අපි වෙනස් කියන්නේ 

Thursday, 5 January 2017

අශ්වයා ගිය පසු ඉස්තාලය රෙපෙයාර් කිරීම හෙවත් ලංකාවේ වොක්ස්වැගන් කම්හල



පසුගිය මහා මැතිවරණයට පෙර රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා චන්ද පොරොන්දුවක් දෙමින් කුරුණෑගල වොක්ස්වැගන් මෝටර් රථ නිපදවන කම්හලක් ඉදිකරන බවට ප්‍රතිඥා දුන්නේය. මෙහිදී කුරුණෑගලම මේ සඳහා තෝරාගැනීම දේශපාලන උපායක් පමණකි. පසුගියදා මහා ශබ්ද පූජා මැද්දේ මෙම කම්හලට මුල්ගල තබන ලද්දේ වොක්ස්වැගන් ආයතනයේ කිසිවෙකුගේත් සහභාගිත්වයෙන් තොරවය. මේ ගැන බොහෝ තැන්වල කසු කුසු ඇසෙද්දී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා සුපුරුදු ලෙසම අනාගත්තේය. 

- 2015 අවුරුද්දේදී වොක්ස්වැගන් කර්මාන්තයක් ආරම්භ කිරීමට තීරණය කළද, ජාත්‍යන්තරයේ එම කර්මාන්තය බිඳ වැටීමකට ලක්වෙමින් පැවති නිසා අවසානයේ වෙස්ටර්න් ඔටෝ මොබයිල් සමාගම එක්ව මෙම කටයුත්ත ආරම්භ කළ බව වික්‍රමසිංහ මහතා සඳහන් කළේය. - දෙරණ 06/01/2017

ජාත්‍යන්තරයේ එම කර්මාන්තය බිඳ වැටේ නම් එය අපි පටන් ගන්නේ කුමකටද?

කාල් බෙන්ස් 1886 දී තුන්-රෝද කාරය සඳහා පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබාගැනීමෙන් ඇරඹි මෝටර් රථ කර්මාන්තය, අද දැවැන්ත ප්‍රමාණයේ පරිවර්තනයක එළිපත්තට පිවිස ඇත්තේය. පෙට්‍රල් හෝ ඩීසල් යන ඉන්ධන යොදාගෙන, සම්ප්‍රදායික එන්ජිමක් පණ ගන්වා, රෝද හතරක් උඩ දුවන "කාරය" තව ටික කලෙකින් "පන්ච් කාර්ඩ්" යුගයේ පරිඝනකයක් බවට පත්වනු ඇත (කී දෙනෙක් මේ පරිඝනක දැක ඇත්දැයි නොදනිමි). දැනටමත් හයිඩ්‍රජන්, සුර්ය කෝෂ වැනි බලශක්තින්ද, සුපිරි ධාරිත්‍රක (super capacitor) වැනි බලශක්ති ගබඩා කරන නව තාක්‍ෂණද යතාර්ථයක් බවට පත්ව ඇත. සම්ප්‍රදායික එන්ජින් රහිත, ගොඩබිමින් සහ ගුවනින් යා හැකි මෝටර් රථ දැන් පරීක්ෂණාගාරයෙන් එලියට විත් ප්‍රදර්ශණ කුටි වෙත පිය නගමින් ඇත. නුදුරු අනාගතයේම ඒවා සාමාන්‍ය ජනතාව අතරට යනු ඇත.

මීට වසර හයකට පමණ පෙර, මම ස්වභාවික ව්‍යසන නිරීක්ෂණය කල හැකි ඩ්‍රෝන යාත්‍රාවක් සඳහා ව්‍යාපෘති යෝජනාවක් ගොඩනැගුවෙමි. එම ව්‍යාපෘතිය සඳහා මා ඇස්තමේන්තු කල මුදල ඩොලර් 70,000 කි. එය ඉතා හොඳ යෝජනාවක් ලෙස අනුමත විය. එහෙත් මා ඊට සමගාමිව එම පර්යේෂණ අරමුදල සඳහාම තවත් ව්‍යාපෘති යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කර තිබුන බැවින් (එවකට මැලේසියාවේ ක්‍රමවේද පිළිබඳව මගේ තිබු නොදැනුවත් කම නිසා) මට ඉන් එකක් පමණක් තෝරා ගැනීමට සිදු විය. පෙර වාසනාවකට මම මෙම ඩ්‍රෝන ව්‍යාපෘතිය හලා දමා අනෙක තෝරා ගතිමි. 

ඊට වසර තුනකට පසු මෙම පර්යේෂණ මාලාවම උපාධි අපේක්ෂක සිසුවෙක් තම අවසන් වසර ව්‍යාපෘතිය ලෙස තෝරාගෙන ඩොලර් 600 වැනි මුදලකින් ඉතා අගනා ආකාරයෙන් නිම කළේය. අද එම ඩ්‍රෝන යානය ඩොලර් 70 කට වෙළඳ පොලෙන් මිළදී ගෙන තව ඩොලර් 50 ක් වියදම් කිරීමෙන් පසු මගේ යෝජනාවට වඩා වැඩි ඵලදායි තාවයකින් යුතු නිරීක්‍ෂණ පද්ධතියක් නිම කල හැක. 

එදා උපාලි විජේවර්ධන මහතා මෝටර් රථ නිපදවන විට එවකට පැවති රජය ඔහුට සහයෝගය දුන්නා නම් (අඩු තරමින් කකුලෙන් නොඇද්දා නම්) අද අපි දකුණු කොරියාවට ආසන්නය. එහෙත් අද මෝටර් රථ සාදන්න යාමෙන් අප නතර වන්නේ සිම්බාබ්වේ රාජ්‍යයට නුදුරෙනි. 

අඩුම ගණනේ ඊළඟ වසර පහ තුල ලෝක ආර්ථිකයේ සහ තාක්‍ෂණයේ හැසිරීම ගැන ශක්‍යතා අධ්‍යනයක් සිදු කිරීමෙන් පසු ව්‍යාපෘතියක් එළිදැක්වීමේ සිරිතක් ලාංකික දේශපාලකයාට එදා තිබුනෙත් නැත. අදත් නැත. 


Tuesday, 20 December 2016

නුවණක්කාරයාගේ පරිත්‍යාගය හෙවත් ව්‍යාපාරික ආයෝජනය



එක්දහස් නවසිය හැත්තෑව අග භාගයේ අපිට රුපවාහිණි සංස්ථා සංකීර්ණය ලැබුණි. ඒ ජපානයේ පුර්ණ පරිත්‍යාගයක් ලෙසටයි. එවකට සිටි යූ එන් පී  කාරයෝ මහත් අභිමානයෙන් කියා සිටියේ නවසිය පනස් ගණන් වල ජේ ආර් ජයවර්ධන මහතා ජාත්‍යන්තර සමුළුවකදී ජපානය වෙනුවෙන් කී "නහී වේරෙන වෙරාණී..." කතාවක් නිසා ජපනුන් මහත් ආදරයෙන් අපට මෙය පරිත්‍යාග කල බවයි. 

ඒ රුපවාහිනී යන්ත්‍ර නිෂ්පාදන තාක්ෂණය ජර්මානුවන්ගේ අතින් ජපනුන්ගේ අතට හුවමාරු වෙමින් තිබූ කාලයයි. අපට රුපවාහිනී සංස්ථාව ලැබී ඊළඟට ගතවූ වසර දහය තුල ජපන් රූපවාහිනී යන්ත්‍ර ලක්ෂ ගණනක් ලංකාවට ආනයනය විය. ජපන් රජයේ අනුග්‍රහයෙන් රූපවාහිනී යන්ත්‍ර අලුත්වැඩියා කිරීමේ පාඨමාලාද එකල පැවැත් වුනි. වසර කිහිපයකින්, රුපවාහිනී සංස්ථා පරිත්‍යාගය මෙන් කිහිප ගුණයක් ජපනා ලාබ ලබන්න ඇත. වසර 35ට පසුත් තවමත් වැඩිපුරම රුපවාහිනී යන්ත්‍ර ලංකාවට පැමිණෙන්නේ ජපානයෙනි. අපි රුපවාහිනියකට සවි කරන ඇණ මුරිච්චියක්වත් ලංකාවේ නිෂ්පාදනය කරන්නේ නැත.

එක්දහස් නවසිය පනස් ගණන් වල අත්සන් කෙරුණු චීන-ලංකා රබර්-සහල් ගිවිසුම එවකට මෙම රටවල් දෙකම මුහුණ දී සිටි ආර්ථික අර්බුදයට අස්වැසිල්ලක් විය. කිහිප විටක් අවලංගු වෙමින්, ප්‍රතිෂ්ඨාපනය වෙමින් පැවති මෙම ගිවිසුම 70-77 සමගි රජය සමයේදී පුළුල් තලයක නැවත අත්සන් කරන ලදී. අපට චීනෙන් හාල් ලැබුණු අතර අපේ රබර් චීනයට ගියේය. එවකට සිටි ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයෝ ආඩම්බරයෙන් කියා සිටියේ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිණියගේ සමාජවාදයට බර නිවැරදි ප්‍රතිපත්ති වලට පැහැදී චීනය අපිට මේ මහඟු අවස්ථාව ලබා දුන් බවයි.

ඒ ස්වභාවික රබර් වෙනුවට ඊට වඩා තත්වයෙන් බොහෝ සේ ඉහළ කෘතීම රබර් වෙළඳ පොලට හඳුන්වා දෙමින් සිටි යුගයයි. අපි චීනෙන් සහල් ලැබෙන බැවින් සහල් නිෂ්පාදන තාක්ෂණය වැඩි දියුණු කිරීමට වෙහෙස නොගත්තෙමු. චීනා හැමදාම රබර් ගනීවි යයි සිතමින් තව තවත් රබර් වවා ඊට කිසිඳු අගය එකතු කිරීමක් නොකර චීනයට පැටෙව්වෙමු. අද අපිට රබරුත් නැත, සහලුත් නැත. චීනය අද සහල් නිපදවීම අතින් ලෝකයේ පළමු තැනය. රබර් නිෂ්පාදන අතින්ද ඔවුන් ලොව ඉදිරියෙන්ම සිටියි.


මේ ගැන ලියන්න මට සිතුණේ "චීනාගේ ණය: උගන්ඩාවෙන් කථාවක්" නමින් මා ලියු ලිපියකට පෞද්ගලික ලැබුණු අදහස් කිහිපයක් සහ පලවූ කොමෙන්ටු කිහිපයක් කියවීමෙන් පසුවයි.

බොහෝ දෙනෙක් එක්කෝ චීනයට දොස් පවරා තිබුණි. නොඑසේ නම් චීනයට මා දොස් පැවරුවා යැයි උපකල්පනය කර මට දොස් පවරා තිබුණි. සමහරු කාට දොස් පවරන්නදැයි සිතාගත නොහැකිව අන්ද මන්ද වී සිටි සේයකි. 

ඇත්තෙන්ම අදහස් දැක්වූ බහුතරයකට සිදු වී තිබුණේ පොදු අතපසු වීමකි. සිද්ධිය දෙස විවෘත මනසකින් බලනවා වෙනුවට, ඔවුන් කරන්නේ මේ සිද්ධියේදී තමා කරගසා ගත් හෝ වලදමා පස්වලට යට කරන්න හදන දේශපාලකයාගේ ප්‍රතිරූපයට සිදුවන දේ අනුව තම දැක්ම සකස් කරගැනීමයි. 

ලිපිය පැහැදිලිව කියෙව්වා නම් ඔබට අවබෝධ විය යුතු යයි මා සිතන්නේ මෙම අවාසනාවන්ත තත්වයට චීනය වගකිව යුතු නොවන බවයි. වැරැද්ද ඇත්තේ උගන්ඩාවේ මෙන්ම අපේ රටේද දේශපාලුවා අතයි. මෙම සංසිද්ධියේ ඇති අපුර්වත්වය නම්  දේශපාලකයන් ඔසවා ගත් කිසිවෙකුටත් තමාගේ එකා සුද්ධ කර අනෙකාගේ වතෙහි මඩ තැවරීමට නොහැකි වීමයි. මන්ද සියල්ලෝම එක වලේ මඩ නාන බැවිනි.

ලෝකයේ කිසිඳු රටක් තව රටකට ප්‍රේමාන්විත හදවතින් යමක් ලබා නොදෙයි. සියළු පරිත්‍යාගවල මිලක් සලකුණු කර ඇත. අප කළ යුත්තේ පරිත්‍යාගය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නොව සලකුණු කල මිළ පිළිබඳව සැලකිලිමත් වීමයි. පරිත්‍යාගයක් බැවින් අපට මිළ නොගෙවා සිටීමට හැකියාව තිබේ.

ජපනා රුපවාහිනී සංස්ථාව ලබා දෙන විට, ඊළඟට එළඹෙන දශක කිහිපයේදී ලංකාවේ රුපවාහිනී යන්ත්‍ර කීයක් අළෙවි වෙත්දැයි අපගේ පාලකයන් හෝ අඩුම ගණනේ පෞද්ගලික අංශයවත් සිතුවා නම්? සුළුවට හෝ රූපවාහිනී යන්ත්‍ර නිෂ්පාදනය ඇරඹුවා නම්? අඩුම ගණනේ රුපවාහිනී යන්ත්‍ර සඳහා අමතර කොටස් හෝ නිෂ්පාදනය කිරීමට උනන්දු වුවා නම්? 

"නම්" වැලකි.

නමුත් අපගේ ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව සිතුවේ ඉහළම ලාභයක් තමාට ලැබෙන සේ ජපානයෙන් රුපවාහිනී යන්ත්‍ර ආනයනය කරන ආකාරය පිළිබඳවයි. ලංකාවට වඩා ඉතා කුඩා තායිවානය මෙන්ම දකුණු කොරියාවද මෙම ව්‍යාපාරයට අත ගැසුවේ ජපනා හදන රුපවාහිනියට අඩු මිළට අමතර කොටස් නිපදවීමෙනි. අද ඔවුන් ඔවුන්ටම කියා වෙළඳ පොළවල් බිහි කරගෙන ඇත. පසු කාලයක මැලේසියාව, තායිලන්තය වැනි රටවල්ද ඊට එකතු විය. අපි තාමත් එතැනමය.

චීනය අප සමග බලහත්කාරයෙන් ගිවිසුම් අත්සන් කලේ වත් අපට බලෙන් ණය දුන්නේවත් නැත. චීනයෙන් මෙන්ම IMF, WB හරහාද ණය ලබාගෙන ඉතා ඉහල සාර්ථකත්වයක් ලබා ඇති ව්‍යාපෘති ලොව බොහෝ ඇත.

ව්‍යාපෘතිය සාර්ථක වුවද අසාර්ථක වුවද චීනා සාර්ථකය. ව්‍යාපෘතිය සාර්ථක නම් ඔවුනට ලබා දුන් ණයට ඉහල පොලියක් සමග වාරිකය ලැබේ. එවිට ඔවුන් සාර්ථක බැංකු ව්‍යවසායකයන්ය. ව්‍යාපෘතිය අසාර්ථක නම් ඔවුන්ගේ දීර්ඝ කාලීන සැලසුම් ඔවුන් ක්‍රියාවට නංවයි. එයින් ඔවුනට ලැබෙන වාසි බොහෝමය. ව්‍යාපෘතියට ණය ඉල්ලන මුල් අවස්ථාවේම එහි සාර්ථක හෝ අසාර්ථක බාවය පිළිබඳව ඔවුහු නිගමනයකට පැමිණෙති. මේ සඳහා ඔවුනට ව්‍යපෘති යෝජනාව දෙස බැලීමටවත් වුවමන නැත. අවශ්‍යවන්නේ අදාළ රටෙහි සිටින දේශපාලුවන් පිළිබඳව දැනුමයි. 

කලක සිට වතපොතේ පල කරන සමහර පොස්ට් සහ කොමෙන්ටු දෙස බලන විට ඇතිවන්නේ හාස්‍ය මුසු දුකකි. අප රටේ බොහෝ දෙනෙක් සිතා ගෙන ඉන්නේ පට ජාත්‍යන්තර ප්‍රශ්ණයක් පැන නැගුන හොත් අරයා මෙයා "මාර" සපෝර්ට් එකක් දෙතැයි කියාය. එහෙත් තමන්ගේ ඇජෙන්ඩාවෙන් පිට ඔවුන් අඩුම ගණනේ වචනයකින්වත් වෙන රටකට සහයෝගය දෙන්නේ නැත. සමහර විට අහම්බෙන්, යම් දෙන ලද කාල පරාසයකදී අපි වෙනුවෙන් කතා කිරීම ඔවුන්ගේ ඇජෙන්ඩාවේ කොටසක් බවට විය හැක. එවිට අප සිතන්නේ ඒ අපේ ගැලවුම් කරු කියාය. මෙය මහා මුග්ධ කමකි.

මම පහත දැක්වෙන කරුණත් සමග මෙම ලිපිය අවසන් කරන්නම්.

මා යටතේ ආචාර්ය උපාධිය හදාරණ සිසුන් දෙදෙනෙකුම ඉරාකයේ මොසුල් ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි අයයි. පසුගිය මාස දෙකක පමණ කාලයක් තිස්සේ මේ දෙදෙනා මා හමුවීමට පැමිණෙන්නේ හවස් වරුවේය. ඊට හේතුව ඔවුන් මැලේසියාවේ වේලාවෙන් පාන්දර 2-3 වනතුරු අවදිව සිටිමින් මොසුල් හි සිටින තම දෙමාපියන්, සොහොයුරු සොහොයුරියන් පිළිබඳව විපරම් කිරීමයි. ඔවුන්ගේ මුහුණුවල මා මේ දිනවල නිරන්තරයෙන් දකින්නේ බිය, සැක, සාංකාව, තැතිගැන්ම ආදී ඍණාත්මක හැගීම් සමුදායකි. 

ඔවුන් මා සමග බෙදාගත් තම ඥාතීන්ගේ අත්දැකීම් කිහිපයක් මම මෙලෙස ලියා තබමි.


මොසුල් ප්‍රදේශයේ සිටින ISIS කැරළි කරුවන් දරුණු ඝාතකයන්ය. ඔවුන් ලේ පිපාසිතව දහස් ගණනක් වැසියන්ව මරා දමයි. එම ප්‍රදේශයෙන් ISIS හමුදා ඉවත් කිරීමට ඉරාක රජයේ හමුදා ගොඩබිමින් සටන් කරන අතර ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ යුරෝපිය හමුදා ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කරති. ඒ මුවාවෙන් විදේශ හමුදා වැඩි පුරාම කරන්නේ එහි ඇති ගොඩනැගිලි වලට පහර දීමයි. 

තට්ටු 20ක බිල්ඩිමක සැගවී, එක් ISIS ස්නයිපර් තුවක්කු කරුවෙක් වෙඩි පහර එල්ල කරයි. ගොඩ බිමින් සටන කරන ඉරාක රජයේ හමුදා ඇමරිකන් කඳවුරට පණිවිඩ යවමින් කියා සිටින්නේ එම ස්නයිපර් තුවක්කු කරු ඊළඟ විනාඩි 20-30 ඇතුලත තමන්ට මරා දැමිය හැකි බවයි. එහෙත් විනාඩි පහක් යන්න මත්තෙන් පැමිණෙන ඇමරිකන් ප්‍රහාරක යානා එම ගොඩනැගිල්ල බිමට සමතලා කර දමයි. එක් ISIS සෙබළෙක් පාලමක් උඩ ඇවිදගෙන යාම මුළු පාලමම විනාශ කර දැමීමට ඇමෙරිකන් හමුදාවලට හේතුවකි. 

මෙහෙම කරන්නේ ඇයි? 

පිළිතුර ඉතා සරළය. තව මාස කිහිපයකින් යුද්ධය නිම වනු ඇත. සුන්බුන් බවට පත් වූ ඉරාකයක් ඉතිරි වනු ඇත. පාදමේ සිට නැවතත් මෙම සුවිසල් ගොඩනැගිලි, ඒ තුල තිබිය යුතු උපකරණ ආදී සෑම දෙයක්ම ඉදි කල යුතු වනු ඇත. ඒ සඳහා ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල කොන්ත්‍රාත් කරුවෝ පැමිණෙනු ඇත. ඔවුන් සුවිසල් මහා නගර තනනු ඇත. පෙට්‍රෝලියම් සම්පතෙන් අනූන ඉරාකය මේ සඳහා ඩොලර් බිලියන ගණනින් ගෙවනු ඇත. ඒ මන්දිර, පාලම්, මහා මාර්ග අතර, අද දින මේ අනාගත ව්‍යාපාර වෙනුවෙන් මිය යන සුවහසක් දරුවන්ගේ, මව් වරුන්ගේ, පිය වරුන්ගේ හඬ නොඇසෙනු ඇත.

තව වසර ගණනකින් නැවතත් ව්‍යසනය එළඹෙනු ඇත. නැවතත් බටහිරයෝ සුන්බුන් අතරින් මහා නගර තනනු ඇත. මෙය නවසිය හැත්තෑ ගණන් වල සිට මැද පෙරදිගකට හුරු පුරුදු කතාන්දරයකි.

ලංකාවට මෙය සිදුවන්නේ නැත. මන්ද අපිට ඒ ගොඩනැගෙන මන්දිර වෙනුවෙන් ගෙවන්න සල්ලි නැත. සල්ලි එන්න තැනකුත් නැත.

නමුත් මගේ කතාව අවසන් වන්නේ මෙතනින් නොවේ. 

මෙම යුද්ධය පිළිබඳව කලක සිට ඇඹරෙමින් සිටි රුසියාව හදිසියේම පෙට්‍රෝලියම් සපිරි සිරියාවෙන් ISIS හමුදා ඉවත්කිරීමට ඉදිරිපත් වෙයි. සිරියාවේ මේ වනවිට සිදුවන ප්‍රහාරයන් සහ යූ ටියුබ් හි ඇති සිරියාවේ අලෙප්පෝ නගරයේ ඛේදවාචකය පෙන්වන ඩ්‍රෝන දර්ශන දුටු විට ඔබට පෙනෙයි කුමක්ද රුසියාවේ අරමුණ කියා?

මැද පෙරදිග සෞභාග්‍ය උලා කෑමට ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිරයන්ට පමණක් නොව රුසියාවටද අයිතියක් ඇත. 




Thursday, 8 December 2016

මා දුටු අවබෝධය


"පිංවතුනි අවබෝධ කරගන්න ලෝකයේ සියලුම දේ නැසෙන සුළු බව". 

යූ ටියුබ් වීඩියෝ පටයෙන් නැගෙන සෝම හිමිගේ ගැඹුරු හඬ මට ඈතින් ඇසෙන්නක් මෙනි. ටික වෙලාවකට මම ජීවිතයේ සැහෙන ඈත අතීතයකට ගියෙමි.

මා කුඩා කල ඉතා ලඟින් ඇසුරු කල මිතුරෙකු විය. මා සිතා සිටියේ ඔහු සදාකාලිකවම මගේ හොඳම මිතුරා වෙතැයි කියාය. අප එකම පාසැලට ගිය අතර ඒ ආගිය ගමන්ද එකටම කෙරුණි. පස් වන ශ්‍රේණියෙන් පසු අප දෙදෙනාගේම පාසැල් වෙනස් වූ අතර අපට යාමට සිදු වුයේද දෙපසකටයි. ඉන් පසු ඔහු වෙනත් කණ්ඩායමකට එක් වූ අතර අපගේ ඇසුර එකවරම දුරස් වී නැතුවම ගියේය. 

මේ ගැන මා ඉතා දුකෙන් පසු වූ අතර අපේ අම්මා දිනක් මා අමතා මෙසේ කීවාය.

"පුතේ ඔයාට මතකද අර ගිය පෝයට අපි සිල් ගන්නකොට නාරද හාමුදුරුවෝ කිව්වා මේ ලෝකේ හැමදේම වෙනස් වෙන සුළුයි කියල"
"ඔව් අම්මේ"
"ඔයාට ඒ කියපු දේ තේරුණාද?"
"ඔව් අම්මේ"
"එහෙනම් ඔයා ඇයි දුක් වෙන්නේ. ඔයාගේ යාළුවත් මේ ලෝකෙම කොටසක්. ඒක නිසා එයා වෙනස් වුණා. ඔයත් ඒ වගේම වෙනස් වෙයි. ඔය ටික ඔයා තේරුම් ගන්න ඕනේ".

මට නාරද හාමුදුරුවන් වගේම  අම්මා පැවසු දෙයද පැහැදිළිවම තේරුම් ගියේය. එහෙත් යහළුවා නැතිවූ දුක නම් කිසි සේත්ම අඩු නොවීය. ජීවිතයේ ගෙවුණු හැම දිනකම පාහේ මේ වෙනස් වීම මම අත්‍ දුටුවෙමි. මිනිසා, සතා සිව්පාවා, ගස් වැල්, මෙන්ම ගල්, වැලි, ලී, ප්ලාස්ටික් ආදී සියලුම සිත්පිත් නැති දේද කාලය සමග වෙනස් විය. ඒ තබා ද්‍රව්‍යමය පැවැත්මක් නොමැති සිතුම්, පැතුම්, හැගීම් පවා අතොරක් නොමැතිව වෙනස් වෙයි. එම වෙනස් වීම් මම මැනවින් තේරුම් ගතිමි. එහෙත් ඒ වෙනස්කම් ගෙන ආ සිනහව මෙන්ම කඳුලද මට පාලනය කරගත නොහැකි විය. වැරදුණේ නාරද හමුදුරුවන්ටද, අපේ අම්මටද, නැත්නම් මටද?

මේ දේ වටහා ගැනීමට මට අඩ සියවසකට ආසන්න කාලයක් ජීවත්වන්නට සිදු විය. 

ජීවිතයක සාර්ථකත්වය පිළබඳව ඉංග්‍රීසි බසින් ලියැවෙන මගේ ඊළඟ පොතෙහි අවසාන පරිච්ඡේද කිහිපය මිනිස් බැදීම් පිළිබඳව සංවාදයක් ගෙනහැර දැක්වීමට මම යොදා ගතිමි. ජීවිතයේ හමුවන අමිහිරි වෙනස් වීම් පිළිබඳව හා ඊට සාර්ථකව මුහුණ දිය හැකි ක්‍රමවේදයන් ගැන මම හදාරන්න වුනෙමි. මුලින්ම ජීවිතයේ මා ලද අත්දැකීම් විග්‍රහයට පාත්‍ර කලෙමි. 

මෙම කර්තව්‍ය මා එදිනෙදා යෙදෙන ඉංජිනේරු පර්යේෂණ කටයුතු වලට වඩා බෙහෙවින් අසීරු විය. එක් පරිච්ඡේදයක් වෙනුවෙන් මට වසරක කාලයක් ගතවිය. ඒ එය ලිවීමට නොව ඒ ගැන සිතීමටය. අන්තිමේදී මා වටහා ගත්තේ ඉතා සරළ වදන් පැටලීමක් නිසා ඊළඟට පියවර තැබිය යුතු මානසික ක්‍රියාවලියක් වෙත අප යාමට උත්සහ නොකරන බැවින් අපට තේරුම් ගත් දෙයින් ප්‍රයෝජන ගත නොහැකි වන බවයි. 

*******************************************

"තේරුම්" ගැනීම සහ "අවබෝධ" කර ගැනීම 

ඉහත වදන් දෙක අප සමාන තේරුම් ඇති වචන ලෙස බොහෝ විට භාවිත කරයි. එහෙත් කාලයක් මේ පිළිබඳව විශ්ලේෂණය කල විට මේ වදන් දෙක තරමක් වෙනස් වූ සංඛල්ප දෙකක් ප්‍රකාශ කිරීමට යොදා ගත හැකි බව මට වැටහුණි. 

තේරුම් ගැනීම යනු යමක් ඇති සැටියෙන් දැකීමයි. මෙම "ඇති සැටිය" ඇති සැටිය වන්නේ යම් රාමුවක් තුල පමණක් බවද කිව යුතුය. තමා යමක් ඇති සැටියෙන් දැක එය පිළිගැනිම (ධාරණය කරගැනීම) අවබෝධ කර ගැනීමයි. මේ අනුව අවබෝධ කරගැනීම, තේරුම් ගැනීමට වඩා පියවරක් ඉදිරියෙන් ඇත. ඒ පියවර කෙතරම් ඈතින් ඇත්දැයි තීරණය වන්නේ යම් කෙනෙකුගේ මානසික මට්ටම අනුවය. 

අප තේරුම් ගන්නා බොහෝ දේ එලෙසින්ම පිළිගැනීමට අප සුදානම් නැත. මේ නිසා අප හුඟක් දේවල් අවබෝධ කරගන්නේ නැත. 

ලබැඳියෙකුගේ වියෝව ලෝක ස්වභාවය ලෙස අපි තේරුම් ගනිමු. එහෙත් එවන් අවස්ථාවක එය පිළිගැනීමට අපි සුදානම් නොවෙමු. වෙනස් වන ලෝකයේ, ආදරය කරුණාව වැනි හැගීම් පවා වෙනස් විය හැකි බව අපි තේරුම් ගනිමු. එහෙත් එය එසේ සිදුවූ විට හැගීම්වල ස්වභාවය එසේ බව පිළිගැනීමට අපි මැලි වෙමු. තමාට සමීපතම ප්‍රියයකුගේ වෙනස් වීමකදී, එය එසේ සිදුවිය නොහැකි යයි ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පවා බොහෝ විට අපගේ සිත පෙළඹේ.  

එපමණක් නොව අදෘෂ්‍යමාන බලවේග, ඇදහිලි, දෙවියන් සහ ලෝකය මැවීම ආදී සමාජීය සහ ආගමික මතවාද පවා යථාර්තයන් නොවන බව අප බොහෝ දෙනෙක් අද පවතින විද්‍යාත්මක රාමුව තුල පැහැදිලිවම තේරුම් ගෙන ඇතැයි මම සිතමි. එහෙත් තමා කුඩාකල සිටම සිරවූ අනෙකුත් රාමු තුළින් එලියට විත් මෙම යථාර්ථයන් අවබෝධ කරගැනීමට බොහෝ දෙනෙක් සුදානම් නැත. 

මේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් තේරුම් ගත්තත් එය අවබෝධ කරගැනීමට ඇති නොහැකියාව නිසා අපි අපේ සිතේ ඇති සන්සුන් බව සහ සැනසීම නැති කරගනිමු. 

අවශ්‍යතාවයක් ඇත්නම්, යමක් තේරුම් ගැනීම බොහෝ විට පහසුය. වැඩි දෙනෙකුට යමක් තේරුම් ගත නොහැක්කේ, තේරුම් ගැනීමේ ඇති සංකීර්ණ බව නිසා නොව තේරුම් ගැනීමට ඇති අකමැත්ත හෝ වුවමනාවක් නැති කම නිසාය. එහෙත් තේරුම් ගැනීමේ සිට අවබෝධය කරා පියනැගීම සංකීර්ණ මානසික ක්‍රියාවලියකි. එය ප්‍රථම වරට කිරීම අපහසුය. ඒ සඳහා යම් පුරුදු / පුහුණු වීමක් අවශ්‍යය. එහෙත් වරක් අවබෝධ කරගත් පසු එය නැවත නැවත කිරීම අපහසු නැත. 

සියළුම දේ වෙනස් වන බව අවබෝධ කරගත් විට සිතට දැනෙන්නේ ඉතා සැනසිලිදායක සැහැල්ලුවකි. සෝම හිමි මෙන්ම නාරද හිමිද දේශනා කරන්න ඇත්තේ මේ අවබෝධය ගැනයි. 









Tuesday, 22 November 2016

අමානුෂික ට්‍රැෆික් දඩය......




නැවතත් දෙසැම්බරය පැමිණ ඇත. පාර දෙපස හිම කඳු ගොඩ ගැසෙයි. ඝනකම හිම කබාය විනිවිද ඇඟට ඇතුළුවන සීතල සමට ඉඳිකටු අනින්නාක් මෙන් දැනේ. 

මට ගිය දෙසැම්බරය මතක් වෙයි. ස්ටොක්හෝම් නුවර සිටින සිංහල පවුලක් අප කිහිප දෙනෙකුට රාත්‍රී භෝජනයට ආරාධනා කලේ නත්තල් සමයේ ඔවුන් ප්‍රංශයට යාමට සැලසුම් කර සිටි නිසාවෙනි. මට නුවන් හමුවුණේ එහිදීය. ඔහු කිලෝමීටර 150 ක් පමණ දුරක් තම මෝටර් රථය පදවාගෙන සාදයට පැමිණ තිබුණි. 

ස්වීඩනයේ සාදයකට නැතිවම බැරි වොඩ්කා වලින් එම රාත්‍රියද පිරී ඉතිරී ගොස් තිබුණි. තමාට රිය පදවාගෙන යා යුතු බව කියා නුවන් මදු විතින් ඈත්වී සිටියේය. එහෙත් සාදය සංගීතයට පරිවර්තනය වෙත්දී නුවන්ගේ සිල් බිඳුණ බව පෙනුනි. ඔහු වීදුරුවකට පුරවාගත් මත්පැන් මිශ්‍රිත පානයක් තොලගාන්න විය. 

රාත්‍රී 11 පමණ වන විට සාදය නිම වෙමින් පැවතී අතර එකා දෙන්නා පිටව යන්න විය. නුවන්ද තරමක් පමාවී අප සැමට සමු දුන්නේය. කලින් කතා කරගෙන සිටි පරිදි අප සාදය පැවත්වුවන්ගේ නිවසේ එදින රාත්‍රී නතර විය. 

පසුදා උදෑසන අපි නිවැසියන්ට ස්තුති කර අපගේ නිවස කරා යාමට එළියට පිවිසියෙමු. එවිටම වාගේ එම නිවසේ ගේට්ටුව අද්දරම පාරේ නවතා තිබු රථයක පිටුපස අසුනෙන් එලියට බැස්සේ නුවන්ය. ඇස් දෙක පිසදමමින් අප දෙස බලා සිටින නුවන්ගෙන් මම මෙලෙස ඇසුවෙමි.

"ආ නුවන් ඔයා එලි වෙනකම් හිටියේ මෙතනද? ඊයේ රෑ ටෙම්ප මයිනස් 20 විතර නේද තිබුනේ", පෙරදින රාත්‍රී උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක ඍන 20 පමණ බව ප්‍රවෘති වල වාර්තා විය. 

"චන්දිම, ඊයේ මම පොඩි ඩ්‍රින්ක් එකක් ගත්තනේ. පොලිසියට අහුවුණොත් මාසේ පඩියෙන් භාගයක් ෆයින් එකට යනවා. ඒ මදිවට මාස හයක් ලයිෂන් කැන්සල්. මම කරන්නේ ටුවර් ගයිඩින්. ලයිෂන් කැන්සල් වුනොත් මම හම්ඹ කරලත් ඉවරයි. මෙතන රැයක් නිදියන එක ඊට වඩා දාහෙන් සම්පතයි".

මම කිසිවක් නොකිව්වෙමි.

***************************************

මොනැකෝ සහ මික්‍රොනිසියා යන ඉතා කුඩා රාජ්‍ය දෙක හැරුණු විට ලොව අඩුම මෝටර් රථ අනතුරු ප්‍රමාණයක් වාර්තා වන රට ස්වීඩනයයි. ඒ ඉතා කටුක දේශගුණයක්ද පරදවමිනි.