Friday, 13 November 2020



In a previous post when I referred both science and religions as models, many colleagues rushed to comment that all religions may be models except their own. This response clearly indicated that in their perceptions a model is a “bad” thing as far as the religion is concerned. What they say maybe 100% correct in their frames of reference. What I present below is what I see in my frame of reference.

I define a model as a concept (or hypothesis) that we accept to be correct and applicable in solving our problems. Here, by the term “we” I refer to human intelligence, however, there are instances that many other living beings adopt models to solve their issues.

In the above context, science runs almost 2 million years back in the timeline, compared with religions (refer the article “Science”). Thus, religion is a newborn baby compared with science.

The difference between religious models and scientific models is very clear. As I described in “Science”, scientific models are provisionally accepted to be correct and at any instant, the scientist is willing to modify it to suit the “new knowledge” or “new needs”. A religious model is fixed (or frozen) at a certain point of time. It may undergo slow changes over millennia due to the mode of transferring information, earthly needs of the clergy and rulers and for the adaptation to new geographical environments. Thus, one may refer to religious models as quasi-static and scientific models as dynamic.

Why religion is a model?

It is very evident that primitive religions have been originated, perhaps about 60,000 years back, to find ways of avoiding natural calamities such as floods, droughts, landslides, lightning, bush fires, volcanic eruptions, plagues, insect swarms etc. The primeval communities may have expected that the divine models developed and the consequent rituals done to appease these divine powers could save them from nature's catastrophes.

In the last few millennia, while still paying the attention to getting protection from natural disasters, many civilizations have changed their primary focus of religion to another dimension. That is to get a better position in the “beyond-earthly-life (BEL)” phase.

Primitive religious models may not have been survived for long as they were frequently tested against physical phenomena. When a model failed several times in a raw, the communities may have understood that they need to change the model and seek another divine power.

As the civilization and “intelligence” developed, people, especially clergy, may have seen this distinct disadvantage of the primitive models (drawback for them rather than for people). In this backdrop, BEL may have been an excellent concept to make their religious models to last long as the models can never be tested against the hypothetical concept.

An analysis of BEL concept reveals that it has introduced a few hypotheses that human intelligence has not captured for almost two million years.

- There is a non-physical superpower/s (God) or absolute law (Karmic) which determines the BEL.

- There is an ultimatum in BEL for a human being; a place together with the superpower (Abrahamic religions, Sikhism and a fraction of Hinduism), integration with the superpower (a fraction of Hinduism), or attaining a certain state, which is not well-defined (Buddhism, Jainism, a fraction of Hinduism).

Combined with the above new hypotheses, many religions introduced another concept borrowed from primitive religious models. i.e. one can reach ultimatum of BEL by appeasing the hypothetical superpower/s or following practices (guided by the religion) that is aligned with good karmic flows. The ways of appeasing the superpower and practices of aligning with good karmic flows vary from religion to religion.   

None of the above hypotheses could be tested by an external party (one can only self-conduct that either by going through death or having super-human senses). Thus, they are well secured.

The above description clearly shows that all religions are models that have been developed to address the question of what could be the best to happen after death.

The same models, untested against the basic hypotheses, have then been applied to many other purposes in the physical world, similar to those in the primitive era; getting rid of natural calamities, gaining social and economic benefits, gaining beyond-normal psychological powers, the survival of clergy, survival and/or enhancement of the power of the ruling party etc.

The pattern of spreading of the religions and their dominance during the last 1-2 millennia reveals that the last two points above are the main determinants of the success of religions in existing among the human masses. A religion that provides the best assistance to the well-being of clergy and the ruling party have the best chance of expansion.


Saturday, 24 October 2020



Homo erectus, which originated somewhere in Asia or Africa about two million years ago, travelled to many corners of the world within the following million years. It is clear that this was not just for the search for suitable habitat. Otherwise, all human settlements would have been confined to the river valleys, which were very suitable for habitation. But this ancient man had walked across fertile land and some of them have settled even in steep terrains and barren lands with very harsh climates. I see the only possible reason for this is the intrinsic curiosity of those human beings.


Ancient human beings, who, for several hundred thousand years slaughtered animals and ate raw meat, may have experienced a softer, more palatable taste when they ate the flesh of an accidentally burnt animal. So when they saw a natural fire, the dead animal would have been thrown into the fire and eaten the roasted soft flesh.


A forest fire does not occur where and when it is needed for human beings. Thus, the mind of the primitive man may have worked in finding a way of creating fire whenever it is required. This idea, matured over nearly a couple of million years, led the man to develop the technology of making fire.



What you read above is the birth of science and technology. Science is born and advanced because of the human psychological quality of curiosity (inquisitive mind). The unquenchable desire to meet one's own needs (inventive mind) is the mental quality that drives the technology to move forward. These psychic properties perform interdependent (i.e. interconnected) functions for science and technology to be advanced.



Two million years later, these ancient human qualities are still written in every cell of the human body. Thus, science and technology is not something new that emerged just four or five hundred years ago.


It took mankind at least a million years to understand fire and another similar period to come up with the technology to make it artificially. It took tens of thousands of years to understand the motion and produce the wheel. It took thousands of years to understand the human body and develop Ayurvedic medical technology.


However, it takes human beings less than only a century to understand the virus and develop vaccines for many diseases. The story of computer technology is counted in decades, and the drone, a new science a few years ago, is now a common technology that even comes close to everyday life. Today, some people are blaming science for not being able to find a vaccine for Covid-19 within a few months.



Science and technology, which have been around for more than a million years, have reached a critical juncture a few centuries ago. Until that turning point, the science developed by experience and experimentation (most often by trial & error). Then, people discovered a fundamental way of approach, which is called Scientific Methodology. This new approach converted millions, millennia, and centuries of scientific and technological advancements into decades, years, and months.


Modern science, as we call it today, is the science that works according to this methodology that is accepted by everyone irrespective of his/her space and time. Other than that, in all aspects, there is not much difference between the science of ancient man and the science of modern man.



“Have you seen the electrons? "


"If haven't, how do you believe that they exist?"


"Similarly, how can you say that there are no gods or no reincarnation, or no athma just because you have not seen them?"


I have met many people in the past who ask such questions. They are mostly trying to prove a particular religious’ opinion. I almost always remain silent without answering these questions. But I don’t think that it is a good response. This article is written especially for those who really want to have an answer for that.


From the beginning, science has been based on curiosity, not belief. Belief is the coffin of science. The journey of science stops on the day that the belief is established.


By science, we mean building a model based on the information that we have gathered over a period of time, and also on our analytical power. That model is valid only for that time frame. Once a scientific model is built up, we try to explain the observations in nature and construct the technology to meet our needs, based on the scientific model that is developed. Every scientific model works up to some extent and then problems arise.


Then we change the model we have built according to the accepted norms of scientific methodology. Then we step into another domain in another time frame. The accepted truth in that frame of reference is the modified model. In this line, Science changes at each moment passes by. It quenches our curiosity and arouses new curiosity. Our needs are also renewed. Accordingly, the technology that meets the requirements also changes. This is a never-ending journey. The best example of this is the story of the atom.



Man has been curious about the building block of the universe for a long time. The first concept of the building block of the universe is mentioned in Vedic texts about 4000 years ago. It was called “Brahman” (not the Brahma, the Creator of the Universe as indicated in the later Hindu scripts). We will discuss that in another article.


The earliest mention of this in Europe was by the philosopher Democritus, a contemporary of Aristotle, who lived some 2,400 years ago. He said that as the matter continues to separate, it ends up with a very small particle.


However, Aristotle held the opposite view. Aristotle was a very popular man at the time, thus, Democritus' opinion was suppressed. Whatever the building block of matter, it may not have aroused the interest of the society at that time. And, then for the next two millennia, science was overshadowed by the belief system that dominated the rationalism of the human mind.


The idea of ​​Democritus resurfaced about 2200 years later. John Dalton called the smallest building block of matter “the atom”. He also modelled them as small spherical solid objects. This allowed him to describe the behaviour of the gases to some extent.


But over time, studies of charges have shown that there are other smaller parts of the atom that are considered to be even smaller spheres; protons and electrons. J. J. Thompson gave the atom a new model, where the atom was represented as a tiny sphere of electrons immersed in a positively charged uniform medium.  


Soon, however, Lord Rutherford’s experiments pointed out that most of the atom is empty and the tiny electrons move around the positively charged protons in the centre. This model helped to clarify many more observations and thereby develop technological tools.


Over time, some observations could not be explained by the above model so that newer concepts emerged. This winds of change blow continuously to this day. It will go on for many more millennia.


Despite the model of the atom changed over time, each model paved the way to the discovery of electricity and electromagnetic waves, which in turn produced a number of new inventions that turned the lifestyles of the entire human race upside down.



Thus, nothing in science is based on eternal truth or a belief. Scientists try to define the world by creating models as per the knowledge base and analytical skills available at a given time. When that is not possible, they change the model. In addition, they develop technology to meet human needs through the existing model at a given time.


Have I seen the electron?

Do I believe that there is such a thing as electrons?


This type of questions is meaningless. Whether or not there is really a thing as an electron exists, it does not have an impact on scientist's intentions. He builds a model of whatever it is and tries to understand the world and meet the needs of man. He changes the model when his desires are not met.


It is because of this journey of science and technology, that you have a more comfortable life today than that of a person in the fifteenth century. We do not know whether it is a lie, an illusion, or a fact, but we can see that it has many benefits.


In the two million years of human history, the number of untimely deaths from viral diseases alone may exceed several billion. No divine power or supernatural force could stop it. But thanks to this science, which some people call as a "blatant lie", millions of lives that would have died so tragically in the last two centuries, have been saved.

Sunday, 4 October 2020

Moving the Rock

When you say that “I have understood”, what does that really mean?

It means that you have come to the conclusion that you have visualized the reality of something, with reference to the frame of reference of your mind.

Thus, understanding does not mean that you see the absolute reality. Even the word “Absolute reality” is a relative term as the absolute reality of one person may differ from that of the others.

Understanding depends on two capacities of mind; the knowledge base and the analytical skills. These are interdependent dynamic entities. The two entities change interdependently with every second pass by. At a given time finding two people with identical knowledge basses and analytical skills is as difficult as finding two people having the same thumbprints.

Therefore, it will be almost impossible to expect others to understand exactly the same way that you understand something.  

What is realization?

Realization can be defined as the acceptance by yourself of what your mind has understood (anyway one's self is a debatable term). People take actions based on what they realize but not on what they understand. There is a barrier between the understanding and the realization; called mental inertia (MI).

Inertia, in general, is the reluctance of an entity to change from its current state. In the physical world, it is explained by Newton’s first laws of motion.

Similarly, MI is the reluctance of a mind to change its present state by accepting what is understood. The level of MI of people also varies in a wide spectrum, from very low to ultra-high.

MI is a complex psychological phenomenon of which the dependence should be studied in detail. Basically, one's ego, and the faith and belief systems uplift MI. The exposure to inner and outer space may reduce it. 

MI is one of the prime causes of unhappiness in the human mind. It leads to all sorts of negative emotions such as anger, stress, frustration, sorrow etc. MI has lead people to commit extremely inhuman and diabolical acts over the millennia of human history. 

Getting rid of MI is a complex psychological process that should be discussed separately. 


Saturday, 26 September 2020

කරවල කෑල්ලෙනුත් පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක්

වසර තුනකට පමණ පෙර මට ලංකාවේ පැවති පර්යේෂණ ක්‍රමවේද පිලිබඳ ජාත්‍යන්තර සමුළුවකට සහභාගී වීමට ආරාධනා ලැබුණි.  මෙහිදී මට හමුවූ බොහෝ ලාංකික විද්‍යාඥයන් තුල දකින්නට ලැබුණු කරුණක් නම් ඔවුන් පර්යේෂණ ගැටළුවක් සොයාගත නොහැකිව අතරමං වී ඇති බවයි. නමුත් ඒ කිසිවෙක් මේ බව කෙලින්ම පැවසුවේ නැත. 

ලංකාවේ වෙසෙන බොහෝ පර්යේෂකයන් කරන්නේ තමන් ආචාර්ය උපාධිය සඳහා අධ්‍යනය කල විෂය ඔස්සේම තව දුරටත් ගමන් කිරීමට උත්සහ කිරීමයි. එය ඔවුනට යම් සුරක්ෂිතබාවයක් ලබා දෙයි. එසේම විදේශීය රටක සිටින ඔවුන්ගේ PhD  සුපවයිසර්වරයාගේද අභිප්‍රාය එයමය. මන්ද එමගින් ඔවුනට තමන්ගේ මූලික පර්යේෂණ අවශ්‍යතා සපුරාගත හැකි බැවිනි.  එබැවින් මේ දේශීය පර්යේෂකයෝ රටට අවශ්‍ය වුවත් නැතත් එකම හොද්ද සදාකාලිකවම හැඳි ගාති. ඒ වෙනුවෙන් ඉඳහිට ලැබෙන  විදේශීය ගමනකින්, පර්යේෂණ පත්‍රිකාවකින්, සුළු පර්යේෂණ අරමුදලකින් ඔවුහු සෑහීමකට පත්වෙති. මේ රටාවෙන් ඉවත්ව ඇත්තේ ඉතා සුළු පිරිසකි. ඔවුන්ගෙන්ද වැඩි පිරිසක් රට හැර ගොස් ඇත.

මේ තත්වය බොහෝ නොදියුණු රටවල මම පැහැදිලිවම දකිමි. ලංකාව ඉන් එකක් පමණි. මේ රටවල් නොදියුණු ලේබලයෙන් ගොඩ ඒ ගත නොහැකිව සිටින ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේද මෙයයි. 

ඔබට රටට සේවයක් කරන්නටත්, පර්යේෂණ පත්‍රිකා ඵල කරන්නටත් ඒ වෙනුවෙන් දැඩි ඇගයීමකට ලක්වීමටත් අවශ්‍ය නම් තමා සතු පර්යේෂණ උපකරණ වලින් පමණක් කල හැකි දේ පවා බොහෝ ඇත. 

මම උදාහරණයක් දෙන්නම්. 

ලංකාවේ කරවල සෑදීමේ ක්‍රමවේදය බොහෝ දෙනෙකුට නොරහසකි. විකුණා ගත නොහැකි කුණුවූ මාළුවන් ෆෝමලීන් සහ වෙනත් රසායනික ද්‍රව්‍යවල ගිල්ලා ඉන්පසු ක්ෂනිකව වේලා පිළියෙළ කරගන්නා මේ කරවල වලට මැස්සෙක් වත් වහන්නේ නැති බව බොහෝ දෙනෙකු අසා ඇත. 

මෙය කරන්නේ මුහුදු ගොස් දිවි පරදුවට තබා මත්ස්‍ය අස්වැන්න රැගෙන එන ධීවරයාද? බොහෝ විට උත්තරය නැත යන්නයි. මෙය දේශපාලන අධිකාරිය, පොලීසිය, පාතාලය යන ත්‍රිත්වයම එකතු වූ මහා පරිමාණ ක්‍රියාවලියක් බව බොහෝ දෙනෙකුට රහසක් නොවේ. 

මේ අවකල් ක්‍රියාවට එරෙහිව ගොඩනැගෙන අරගලයකදී  සහයවනවා නම්, රසායන විද්‍යාව හා සම්බන්ධ පර්යේෂකයෙකුට කල හැකි ඉතා සරල ක්‍රියාවලියක් ඇත. 

ලංකාවේ කරවල වෙළඳසැල් 100 කින් පමණ කුඩා කරවල නියැදි ලබාගෙන (ඔබට මේවා මිලදී ගත යුතු වනු ඇත), එහි ඇති සංඝටක පිළිබඳව විශ්ලේෂණය කරන්න. කරවල වර්ගය, කරවල කුරියාගේ අදාළ කොටස (හිස ආසන්නයේ, මාංශමය කොටස්, කටු, ආදී), තෙතමනය, එය ලබා ගත් ප්‍රදේශය, විකුණන ස්ථානයේ ස්වභාවය සහ  සොයාගත හැකිනම් කරවල සාදන ප්‍රදේශය සහ ඒවායේ කාලය  ආදී පරාමිති අනුව ඔබට කරවල වල ඇති රසායනික ද්‍රව්‍ය, බැර ලෝහ, ජීව කාරක ආදිය විශ්ලේෂණය කල හැක. මෙය අනිවාර්යයෙන්ම ඉහල IF (impact factor) අගයක් ඇති සඟරාවක පළ කල හැකි පත්‍රිකාවක් වනු ඇත. 

එසේම මෙවන් විද්‍යාත්මක සාක්‍ෂියක් මත පදනම්ව කටයුතු කිරීම මෙවැනි අවනීතික ක්‍රියාවලියකට එරෙහිව නැගී සිටීමට විශාල ශක්තියක් වනු ඇත. එය ඔබ සමාජ ජාලාවල පලකරන සහයෝගීතාවන්වලට වඩා ඉමහත් වටිනාකමක් ගනු ඇත. 

මේ ක්‍රමවේදය මේ ආකාරයටම කහ කුඩු, මිරිස් කුඩු, නොයෙකුත් පැණි බීම වර්ග, එළවලු-පලතුරු, සහල් සහ ධාන්‍ය වර්ග, මස් මාළු ආදී ආහාර වර්ග රාශියක් සඳහා ව්‍යාප්ත කල හැක. 

මෙය රසායනික විද්‍යාඥයන්ට පමණක් අදාළ කාරණයක් නොවේ.  ලංකාවේ විකුණන ගඩොල්, බ්ලොක් ගල්, උළු  කැට ආදියෙහි යාන්ත්‍රික ශක්තිය (mechanical strength), කල් පැවැත්ම, ජලය සමග හැසිරීම ආදිය පිළිබඳව කිසිවෙක් පත්‍රිකාවක් පළ කර ඇද්ද? ලී පදම් කිරීමට, කල් තබා ගැනීමට හා කෘමින්ගෙන් ආරක්ෂා කරගැනීමට ආලේප කරන තීන්ත සහ වෙනත් මිශ්‍රණවල සෞඛ්‍යමය බලපෑම ගැන හදාරා ඇත්ද? වෙළඳපොලේ ඇති සරල විද්‍යුත් උපකරණවල ආරක්‍ෂිත තත්වය පිළිබඳව පරික්ෂා කර ඇත්ද? මේ ලැයිස්තුව ඉතා දිගය.

ලාංකික පර්යේෂකයාගේ අදහස මේ සියල්ල ප්‍රමිති කාර්යාංශය මගින් කල යුතු බවද?  

හිතන්න යමක්. බලන්න දෑස් හැර අවට පරිසරය දෙස. ඔබේ රටට ඔබ අවශ්‍යය. ඔබ කල යුත්තේ ඔබට අවශ්‍ය දෙය විතරද? 

Friday, 25 September 2020

Research for whom? A Message to the Third World Scientists

The Developed World used to fund researchers and research groups in under-developed countries (UDCs) for the last five decades. I am also a beneficiary of such generosity of the West. The UDCs should be thankful to the developed countries for such gestures with goodwill. There is no argument about that.

However, there is a point of concern.

How many research groups in the UDCs that have been funded by the developed world are successful in getting a significant revenue to their respective countries through their research outputs?

If that number is noticeably high, then there would not be UDCs by now.

If you do a careful review of the research groups that have been established in UDCs for the last half a century, you may detect one obvious common factor among them. All those groups are excelling in basic research, the essential ingredient for the survival of applied research. However, they hardly step beyond the basic research.

Almost all these West-funded groups in UDCs have a link university in the country that funded the group. Whereas the research group in the UDC work hard to produce fundamental research outcomes, the link research group and many other research teams in the developed countries take the applied part of the research forward, which ends up at the commercial spheres.

Many researchers in UDCs would not like to voice regarding this situation, even if they understand this pattern. The simple reason is that they are the beneficiaries of many perks such as research funding (most often insignificant amounts compared to what the research groups in developed countries get for producing the same outputs), occasional foreign trips, conference attendance etc. Research papers, H-index, citations are the other bag of carrots that is thrown at them to work hard while keeping their mouths shut.

Japan escaped from this loop at a very early stage. South Korea, Taiwan, and Singapore followed them a couple of decades later. In the last two decades Malaysia, Thailand and India have been making valiant efforts to break away from this trap.

I don't see any issue in starting and bringing up a research group in UDCs with the funding from the developed countries. However, at a certain stage, these groups need to be self-sufficient to stand on their own feet. In contrast, a vast majority of them are driven by a slave mentality, where they expect the masters to feed them forever. Most of these researchers think that their duty is to produce what their masters require.

During my almost ten year stay in Malaysia as a researcher and academic, I clearly noticed the change of mentality of the people there.

"Every dollar that the government throws on research should be converted into three dollars in terms of research outputs".

This message was there in between the line, in all grant announcements. The mindsets of researchers were impregnated with the note that the ultimatum of a research project is not a publication in a highly cited journal; not even getting IP rights; but to convert the outputs into commercialization.

Without this vision, researchers in UDCs will keep on moving in the same direction, where they are mere heavy-duty trucks that deliver goods to the factory. Their research will never make any noteworthy benefits to their own country.

Let's develop result-oriented researchers in UDCs who bring revenues to their own countries.

Friday, 18 September 2020

තේරුම්ගැනීමේ සිට අවබෝධයට

කෙනෙකු යමක් තේරුම් ගැනීම යනු කුමක්ද? 

මගේ අර්ථ දැක්වීමේ හැටියට නම් යමක යථා තත්වය පිළිබඳව තමන්ගේ රාමුව තුල වටහා ගැනීම තේරුම් ගැනීමයි.  අවබෝධ කරගැනීම යනු තමා තේරුම් ගත් දෙය තමන්ගේ මනස විසින් පිළිගැනීමයි. 

කෙනෙකු යමක් තේරුම් ගන්නේ එකිනෙකට පරායත්ත කාරණා දෙකක් මතය. එනම් තමන්ගේ දැනුම් සම්භාරය සහ විශ්ලේෂණ හැකියාවයි. මේ කාරණා දෙකම එකිනෙකට සම්බන්ධව කාලය අනුව වෙනස් වේ. එබැවින් කෙනෙකුගේ තේරුම් ගැනීමේ ස්වභාවය කාලානුරූපී වෙයි. 

ලෝකයේ එකම දැනුම් සම්භාරය සහ විශ්ලේෂණ හැකියාව ඇති දෙදෙනෙකු සෙවීම එකම ඇඟිලි සලකුණු සහිත දෙදෙනෙකු සෙවීම හා සමානය. එබැවින් ඔබ තේරුම් ගත් දේ තවත් කෙනෙකු එලෙසටම තේරුම් ගැනීම හෝ එහි විලෝමය බලාපොරොත්තු වීම හාස්‍ය ජනකය. 

තේරුම් ගැනීමේ සිට අවබෝධය කරා යාමට විශාල බාධකයක් පසුකල යුතුය. එය මානසික අවස්ථිතිය (mental inertia) නම්වේ. එනම් කෙනෙකු තමන් සිටින මානසික ස්ථාවරයෙන් වෙනස්වීමට දරණ අකමැත්තයි. භෞතික වස්තූන් සඳහා මෙම සංකල්පය යෙදෙන විට එය නිව්ටන්ගේ පළමු නියමය ලෙස හැඳින්වෙයි. මෙය විශ්වීය සංසිද්ධියකි. 

මානසික අවස්ථිතිය රටක සාමය සහ සහජීවනයට (ඊළඟට සංවර්ධනයට) ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික බව මනෝ විද්‍යාත්මක මතයයි. එනම් මානසික අවස්ථිතිය අධික ජන විඥානයක් පවතින රටවල ගැටුම් අධිකය. මේ නිසා සංවර්ධනය දැඩි පසුබෑමකට ලක්වෙයි. විශ්ලේෂණ ශක්තිය සහ මානසික අවස්ථිතිය අතරත් පැහැදිලි ප්‍රතිලෝම සම්බන්ධතාවයක් තිබෙන බව කිවහැකියි. එනම් විශ්ලේෂණ ශක්තිය අඩු අය අතර මානසික අවස්ථිතිය අධිකය.

අප උදෑසන ගන්නා ආහාරය සහ සහ එහි ප්‍රමාණය නිර්ණය කිරීම වැනි සරල තීරණයක සිට වෘතිය, දේශපාලන සහ ආගමික කාරණා ආදිය සම්බන්ධයෙන් තමා ගන්නා තීරණ දක්වා මේ දැනුම් සම්භාරය, විශ්ලේෂණ ශක්තිය සහ මානසික අවස්ථිතිය බලපායි. 

යමෙක් තමාගේ තීරණය ක්‍රියාවේ යොදවන්නේ තමන් යමක් තේරුම් ගන්න ආකාරය මත නොව තමන් එය අවබෝධ කරගන්නා ආකාරය මතය. මේ අනුව තමන්ගේ දැනුම් සම්භාරය සහ විශ්ලේෂණ හැකියාව නිශේධනය කිරීමේ බලතල මානසික අවස්ථිතියට ඇත. සමහරුන්ට ඔබ යමක් තේරුම් කරදීමට උත්සහ ගනිද්දී. "ඒක නම් ඇත්ත, ඒ උනාට ...." කියමින් ඔහු තමන්ගේ මතයේම පිහිටා සිටින්නේ මේ මානසික අවස්ථිතිය නිසාය.

අලෙවි ප්‍රවර්ධනය සහ දේශපාලනය යන කාරණා වලදී සාර්ථක වන්නේ මේ මිනිස් මානසික ස්වභාවය මැනවින් වටහාගන්නා පිරිසයි. සමස්තයක් ලෙස දැනුම් සම්භාරය සහ විශ්ලේෂණ ශක්තිය අඩු ජන කොට්ඨාශයක එම පරාමිති දෙක වැඩි දියුණු කිරීමට වඩා ඔවුන්ගේ මානසික අවස්ථිතිය හැසිරවීමෙන් දේශපාලකයාට සහ වෙළෙන්දාට වාසිදායක ප්‍රතිඵල අත්කරගත හැකිය. පුජ්‍ය පක්ෂයද මේ වාසිය අත්කරගන්නා තවත් පිරිසකි. 

අධික මානසික අවස්ථිතියක් ඇති පුද්ගලයෝ ඉතා විශ්වාසවන්ත අනුගාමිකයෝය (නොඑසේ නම් සේවකයෝය). ඔවුන් මොනතරම් අඩුපාඩු, ගැහැට, අකටයුතු තේරුම් ගත්තත්, තමා පක්ෂපාති වන පුද්ගලයා, නිෂ්පාදනය හෝ මතවාදය මතම එල්බ ගෙන සිටියි. මෙවැනි පුද්ගලයන් වෙනස් කිරීම ඉතා අපහසුසේම වරක් වෙනස් කල පසු නව මතයෙන් නැවත වෙනස් කිරීමද ඉතා අපහසුය. 

මානසික අවස්ථිතිය අධික පුද්ගලයන් වෙනස් කිරීම වෙනමම කලාවකි. මෙහිදී ආමන්ත්‍රණය කල යුත්තේ ඔවුන්ගේ බුද්ධියට නොව සංවේදීතාවයටයි. මේ කලාව ප්‍රගුණ කළ විරුද්ධ හෝ තරඟකාරී පාර්ශවයක් නොමැති කල, මේ ආකාරයේ තමාට පක්ෂපාති අධි-අවස්ථිතික පුද්ගලයන් වෙනුවෙන් යම් යහපතක් හෝ සේවයක් කිරීමට දේශපාලකයාට, වෙළෙන්දාට හෝ ස්වාමියාට අවශ්‍යවන්නේ නැත. මන්ද කුමන තත්වයක් යටතේ වුවත් ඔවුන්ගේ පක්ෂපාතිත්වය පවතින බැවිනි. 


Sunday, 13 September 2020

ජීවිතයට විරාමයක්

ආදී මානව සමූහයක් තුල ඉතා අර්ථවත් සහ සරල සහජීවනයක් තිබුණු බව මානව විද්‍යා මතයයි. සහජයෙන් ක්ෂමතාවය (power) අධික පුරුෂ පාර්ශවය දඩයමේ ගොස් ආහාර සොයාගෙන පැමිණෙයි. සතුන් පිටිපස හඹා යාම, ඔවුන් මෙල්ල කිරීම හෝ මරා දැමීම, විශාල බරක් ටික වේලාවකට එසවීම, දුෂ්කර ගිරිකදුරු තරණය, සතුරු මානවයන් සමග සටන් කිරීම ආදී කරුණු සඳහා අධික ක්ෂමතාවය අත්‍යවශ්‍ය වේ. අධික ශරීර කෂමතාවය යනු තමා සතුව පවතින ශක්තිය කෙටි කලකදී වැය කිරීමට ඇති හැකියාවයි. 

දැරීමේ ශක්තියෙන් (energy capacity) පුරුෂයාට වඩා බොහෝ සෙයින් ඉදිරියෙන් සිටි කාන්තාව ආහාර පිසීම, දරුවන් රැක බලා ගැනීම, වාසස්ථානය පවිත්‍රව තබා ගැනීම, පරිභෝජනයට අවශ්‍ය ජලය රැගෙන ඒම, දර එකතු කිරීම ආදී වැඩකටයුතු රාශියක් කරන ලදී. දැරීමේ ශක්තිය යනු මධ්‍යම ප්‍රමාණික ක්ෂමතාවයකින් දීර්ඝ කාලයක් හැල්මේ වැඩ කිරීමට ඇති හැකියාවයි. 

මේ අනුව ඉංග්‍රීසි බසින් පිරිමියා powerful සහ ගැහැණිය energetic වශයෙන් ගුණ අනුව බෙදිය හැක. සිංහලෙන් මෙම වදන් දෙකේ පරිවර්තනය වන "බලවත්" සහ "ශක්තිමත්" යන යෙදුම් මේ සඳහා මොන තරම් ගැලපේදැයි මට නොතේරේ.

ව්‍යතිරේක කිහිපයක් හැරුණු කොට මේ සරල බෙදීම වසර මිලියන දෙකක් පමණ තිස්සේ සුළු සුළු වෙනස්කම් සහිතව විකාශය විය. පිරිමියාගේ කාර්යභාරය සෑහෙන වෙනස්කම් වලට භාජනය වුවත් අධික ක්ෂමතාවයේ අවශ්‍යතාවය පහව නොගියේය. සමහර රැකියාවල් සම්බන්ධයෙන් ශාරීරික ක්ෂමතාවය, මානසික ක්ෂමතාවයෙන් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. 

නමුත් 20 වන සියවසේ මැද භාගයේදී මේ වසර මිලියන දෙකක ජීවන රටාව වෙනස්විය. කාන්තාව නිවසේ ආර්ථිකයට දායකවන වාතාවරණයක් නිර්මාණය වන්න විය. මේ අනුව නොදැනුවත්වම කාන්තාව අධික-ක්ෂමතා කැටිගරියට වැටෙන්න විය. 

මේ තත්වය මුලින්ම ඇතිවූ යුරෝපය, උතුරු ඇමරිකාව, ඔස්ට්‍රේලියාව සහ ජපානය වැනි රටවල ජන විඥානය මේ වන විට යතාර්ථය තේරුම් ගත හැකි තරම් උසස් මට්ටමක පැවතියේය. මෙයට දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී ලද කටුක අත්දැකීම් බෙහෙවින් බලපාන්නට ඇතැයි මට සිතේ. ඔවුන් ක්‍රමයෙන් තම ජානගත මානසික ප්‍රතිරෝධතාවන්ගෙන් මිදෙමින් ගැහැණිය හා පිරිමියා අතර ක්ෂමතාවය සහ ශක්තිය බෙදා හදාගන්න විය. ගැහැණිය අධික ක්ෂමතාවයක් ඉල්ලන ආර්ථික බරෙන් කොටසකටත්, පිරිමියා අධික දැරීමේ ශක්තියක් ඉල්ලන ගෘහාශ්‍රිත කටයුතු වලටත් උරදෙන්න විය. 

මේ සුසංයෝගය නිවසේ සාමය, සතුට සහ ආර්ථික ප්‍රබෝධය යන තුනටම හේතු සාධක විය. මිනිසාට ගැහැණු පිරිමි බේදයකින් තොරව ජීවිතය සුන්දර විය. මට පෞද්ගලික අත්දැකීම් රාශියක් ඇති ස්කැන්ඩිනේවියානු රටවල තම රැකියාවේ සාර්ථකත්වය ගැනත් තම ඉවුම් පිහුම්, ගෘහ අලංකාරය පිලිබඳ ඇති නිපුණතා ගැනත් වහසිබස් දොඩවන ගැහැණු-පිරිමි දෙපාර්ශවයම  අනන්තවත් හමුවී ඇත. මෙම රටවලට ඉතා කෙටි කලෙකින් ඇලවුනු "සංවර්ධිත රටවල්" යන ලේබලය මුද්‍රණය වීමට මේ කාරණය විශාල සාධකයක් වන්න ඇතැයි මට සිතේ. 

මේ අතරම චීනය, රුසියාව, කියුබාව වැනි රටවල මේ සුසංයෝජනය දේශපාලනික ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස නීති රාමුවකින් හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. එහිද සෑහෙන සාර්ථකත්වයක් පැවතියේය.

නමුත් අවාසනාවකට ආසියාතිකරයේ, මැද පෙරදිග, ලතින් ඇමරිකාවේ, සහ අප්‍රිකාවේ බහුතරයක් රටවල තත්වය මීට ප්‍රතිවිරුද්ධ විය. ඔවුන්ගේ ආගමික සහ සාමාජීය මානසික අවස්ථිතිය නිසාදෝ ගැහැණිය ක්ෂමතාවයෙන් වැඩි බරකට කරගසද්දී ඇය කල දැරීමේ ශක්තිය අත්‍යවශ්‍ය වූ ගෘහ කටයුතු බෙදා ගැනීමට පිරිමියා අපොහසත්විය. මේ නිසා ගැහැණියට එකවර බලවත් සහ ශක්තිමත් යන කාරණා දෙකම දැරීමට සිදුවිය. නමුත් ගැහැනියගේ විශ්වීය නිර්මාණය එයට සුදුසු නොවීය. ප්‍රතිඵලය වුයේ ඇය දැරීමට නොහැකි තරම් බරකට උර දීම නිසා මානසිකව සහ ශාරීරිකව විඩාපත් වීම, අතෘප්තකර, අසහනකාරී ජිවිතයකට හුරුවීම, වයස 35 පමණ වන විට, කොඳු ඇට පෙළ සහ ස්නායු සම්බන්ධ ආබාධ වලට ගොදුරුවීම ආදී ඍණාත්මක කරුණු රාශියක් මතුවීමයි. 

විවාහක කාන්තාවන් ලිංගික සන්තර්පනයෙන් ඈත් වීමද මේ අධික වෙහෙසකර දිනචාරියාවේ ප්‍රතිඵලයකි. මෙය පුරුෂයාගේ මානසික සෞඛ්‍යයටද විශාල බලපෑමක් ඇතිකරයි. නමුත් අවාසනාවකට අප සමාජය මීට හේතුකාරක වන රෝග නිදානය සොයා පිළියම් යොදනවා වෙනුවට ගැහැණිය මතම වරද පටවයි. මෙය පවුල් ප්‍රශ්ණ රාශියකට මුල්වේ. 

ලංකාවේ බොහෝ රැකියා නියුක්ත කාන්තාවන්ගේ දිනචරියාව අඩු වැඩි වශයෙන් සමානය. උදෑසන හතරට පමණ අවදි වී උයා පිහා තමන්ටත්, ස්වාමියාටත් දරුවන්ටත් කෑම පැකට් පිළියෙළ කර, ගෙදර අස්පස් කොට, සාරියක් පටලවාගෙන බස් රියට හෝ දුම්රියට දුවයි. ඉන්පසු පැය අටක් පමණ ආතතිය, ආවේගය, අතෘප්තිය පිරුණු අධිවේගී කාර්යබාරයක් නිම කොට තදබදය ඉහවහා ගිය මගී ප්‍රවාහන සේවයක නිවසට පැමිණෙයි. ඉන්පසු කෝකී ව්‍යාපෘතියේ දෙවෙනි අදියර අරඹයි. මේ අතරම දරුවන්ගේ ඉගෙනීම් කටයුතුවලට උදව් කිරීමට සිදුවෙයි. මුළුතැන් ගෙය අස්පස් කර රෑ දොළහත් පසුවී නින්දට යන ඇය නැවතත් පසුවදා හිමිදිරි ජාමෙට අවදි විය යුතුය. 

මේ ශක්තිය හා ක්ෂමතාවය අතර දෝලනය වන දිනචරියාවේදී ඇයට සේවා තත්වයේ ආඩුපාඩු, දරුවන්ගේ අසමර්ථකම්, ගේදොර වැඩ අතපසුවීම් ආදී කරුණු රාශියකට තමා අවට සිටින සමාජයට උත්තර බැඳීමටත් සිදුවෙයි. මේ පීඩනය, ශක්තිය හා කෂමතාවයෙන්ද පරිබාහිරවූ භූතාර්ථයක් යයි මට සිතේ.

සමාජ ජාලා තුල පලවන, කාර්යාල වේලාවේදී නිදාසිටින හෝ සුළු සිද්ධීන් සම්බන්ධයෙන් කිපී බැන වදින සේවිකාවන් පිලිබඳ ජයාරූප හෝ වීඩියෝ දකින විට මට සිතට දැනෙන්නේ දැඩි වේදනාවකි. එම කාන්තාවන් හාස්‍යට ලක් කිරීම හෝ ඔවුන් පිළිබඳව කෝප ගැනීම වෙනුවට ඔවුන්ගේ පසුබිම සහ ඇතුලතාන්තය මම මනසින් දකිමි. සමාජය විසින් පිළියම් යෙදිය යුතු, සමාජය විසින්ම ඇතිකළ අවාසනාවන්ත ඉරණමකට සරදම් කිරීමට, ඒ සමාජයම යොමු වීම ඛේදජනකය.

මතක තබාගන්න නිරෝගී කාන්තාව යනු රටක සංවර්ධනයේ සහ සෞභාග්‍යයේ සලකුණයි. ලාංකිකයා අත්විඳින්නේ මෙහි විලෝමයයි. 

පිරිමියකු ලෙස ඔබත් හිතන්න. ගැහැණිය පුර්ණ වශයෙන් බලවත්වීම සහ ශක්තිමත්වීම යන දෙකම ඔබ අපේක්ෂා කරයි නම් ඔබගේ කාර්ය භාරය කුමක්ද?